Ankieta dla krakowskich rolników i mieszkańców obrzeży Krakowa

Zachęcam do wypełnienia ankiety skierowanej do krakowskich rolników i mieszkańców obrzeży Krakowa oraz do udostępnienia linka do ankiety waszym sąsiadom i znajomym, których dotyczy ta tematyka.

W granicach administracyjnych Krakowa znajduje się sporo osiedli, które do dziś zachowały swój rolniczy charakter. Najwięcej jest ich na obrzeżach Nowej Huty: w Dzielnicy XVII Wzgórza Krzesławickie, XVIII Nowa Huta, ale grunty rolne znajdują się też w Łęgu, Podgórzu, Swoszowicach, w Dzielnicy VIII Dębniki, w Olszanicy, Mydlnikach, Toniach czy Witkowicach. W niektórych przypadkach działalność rolnicza jest już szczątkowa i wypierana przez zabudowę deweloperską, ale też są propozycje wykupu takich terenów i urządzenia na nich parku lub lasu miejskiego. W innych przypadkach uprawa ziemi wciąż jest źródłem utrzymania lub ważną działalnością dodatkową dla większości lub sporej części mieszkańców danego osiedla.

Autorem ankiety jest Jakub Łoginow – radny Dzielnicy XIV Czyżyny, w wyborach z 2018 roku kandydat do Rady Miasta z okręgu obejmującego Czyżyny, Mistrzejowice i Wzgórza Krzesławickie (954 głosy), obecnie doradca klubu radnych miejskich „Kraków dla Mieszkańców” Łukasza Gibały ds. m. in. osiedli peryferyjnych i autor projektów interpelacji. Celem ankiety jest poznanie waszych opinii, uwag, potrzeb i propozycji tak aby można było wykorzystać te informacje dla podejmowania interwencji i pomocy Mieszkańcom w ramach działalności klubu radnych i stowarzyszenia „Kraków dla Mieszkańców”.

Przejdź do ankiety

Projekt czyżyńskiej uchwały kierunkowej Rady Miasta Krakowa przyjęty przez Radę Dzielnicy XIV Czyżyny

Na sesji w dniu 11 kwietnia 2019 Rada Dzielnicy XIV Czyżyny jednogłośnie przyjęła uchwałę mojego autorstwa w sprawie wystąpienia z inicjatywą uchwałodawczą na Radzie Miasta Krakowa. Dziękuję wszystkim radnym oraz każdemu, kto miał swój wkład w ten projekt. Uchwała powinna trafić pod obrady Rady Miasta w okolicach czerwca 2019. Poniżej  – treść projektu.

 

PROJEKT UCHWAŁY RADY MIASTA KRAKOWA
Projektodawca: Rada Dzielnicy XIV Czyżyny

Referujący: Jakub Łoginow

W sprawie ustalenia kierunków działania dla Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie przyspieszenia ochrony planistycznej Czyżyn, ochrony i wykupu terenów pasa startowego, utworzenia nowych terenów zielonych i odzyskania przestrzeni rekreacyjnej dla pieszych w Dzielnicy XIV Czyżyny

Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 506 ) Rada Miasta Krakowa uchwala, co następuje:

§ 1.

Ustala się dla Prezydenta Miasta Krakowa kierunki działania na lata 2019 – 2023 polegające na podjęciu wszelkich możliwych, koniecznych, dopuszczalnych prawem działań mających na celu ochronę planistyczną Czyżyn, ze szczególnym uwzględnieniem terenów zielonych.

§ 2.

Przy podejmowaniu przedmiotowych działań wnioskuje się do Prezydenta Miasta Krakowa
o uwzględnienie następujących postulatów i zasad:

1. Przyspieszenia procedowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego „CZYŻYNY – OS. DYWIZJONU 303 I 2 PUŁKU LOTNICZEGO” polegającego na wniesieniu pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia w.w. planu do końca sierpnia 2019 roku.
Projekt planu powinien uwzględniać maksymalne zachowanie terenów zielonych i pasa startowego nawet jeśli miałoby się to wiązać z koniecznością wypłaty odszkodowań. Istotnym jest, aby projekt planu zapewniał zachowanie terenów zielonych pomiędzy Szkołą Podstawową nr 155 a pasem startowym, wraz z górką saneczkową.
2. Rozpoczęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującym obszar Dzielnicy XIV Czyżyny położony na zachód od ulicy Stella-Sawickiego najpóźniej do końca 2019 r., poprzedzonych konsultacjami społecznymi zorganizowanych we współpracy z Radą Dzielnicy XIV Czyżyny, poświęconych procesowi tworzenia planu. Założeniem tych spotkań jest zmiana dotychczasowej filozofii działania Wydziału Planowania Przestrzennego, które poddaje konsultacjom już wypracowany projekt planu. Proponuje się zmianę kolejności tak, aby urzędnicy spotkali się kilkukrotnie z mieszkańcami jeszcze przed przystąpieniem do prac planistycznych, aby poznać oczekiwania mieszkańców i na ich podstawie przyjąć założenia do sporządzanego planu.
3. Proponuje się, aby podstawą dla opracowania planu miejscowego były koncepcje zagospodarowania przestrzennego opracowane w Instytucie Architektury Krajobrazu Politechniki Krakowskiej, prezentowane publicznie i poddane publicznej dyskusji w latach 2018 – 2019 m.in. w ramach cyklu spotkań „Zaadoptuj Przestrzeń”. Powyższe założenie powinno zostać uwzględnione podczas organizacji spotkań konsultacyjnych, o których mowa w niniejszym paragrafie.

4. Opracowując założenia planów miejscowych, projektu nowego studium oraz inwestycji komunikacyjnych należy kierować się następującymi celami:
• Maksymalne zachowanie terenów zielonych, a gdy to możliwe – ich powiększenie.
• Uwzględnienie i priorytetowe potraktowanie dorobku, koncepcji i opinii prezentowanych
• w 2018 i 2019 roku podczas cyklu spotkań „Zaadoptuj Przestrzeń” z udziałem wybitnych autorytetów z zakresu gospodarki przestrzennej, architektury krajobrazu, historii lotnictwa i lokalnych społeczników.
• Dążenie do połączenia terenów zielonych dawnego lotniska, Parku Lotników, Parku Tysiąclecia, Nowego Parku w Czyżynach wraz z hangarem, Parku Skalskiego, terenów zieleni osiedlowej oraz terenów zielonych nad Wisłą, w tym także połączenia obu części pasa startowego, bezkolizyjnymi przestrzeniami pieszymi o nawierzchni odpowiedniej dla wszystkich grup pieszych (w tym wózki, rolki itp.) oraz rowerzystów. Efekt ten można uzyskać m. in. poprzez
– schowanie fragmentów dróg dla samochodów pod ziemię,
– utworzenie tzw. mostów krajobrazowych (mostów ekologicznych) – pokrytych roślinnością kładek dla pieszych, rowerzystów i zwierząt o szerokości ok. 50 m budowanych m. in. nad autostradami lub innymi barierami antropogenicznymi,
– likwidację płotów i ogrodzeń,
– wyznaczenie nowych ciągów pieszo-rowerowych wraz z roślinnością w miejscach, w których obecnie mieszkańcy muszą nadkładać drogi (np. okolice os. Eldorado i Muzeum Lotnictwa, połączenie os. Dywizjonu 303 z os. Avia, nowe przejście do Lasku Łęgowskiego).
• Szacunek dla walorów historycznych i kulturowych związanych z historią lotnictwa.
• Dążenie do utworzenia w tej części miasta największego w Małopolsce parku nawiązującego wielkością i funkcją do Parku Śląskiego w Chorzowie, skupiającego liczne instytucje kultury i obiekty sportowo-rekreacyjne (Tauron Arena, Muzeum Lotnictwa, Muzeum Inżynierii Miejskiej, Małopolskie Centrum Nauki, Park Wodny, Ogród Doświadczeń, skateparki, boiska, trasy biegowe i rolkarskie i in.).
• Ochrona i powiększenie zieleni osiedlowej, zwłaszcza na obszarze os. Dywizjonu 303 i 2. Pułku Lotniczego.
• Priorytet dla ruchu pieszego (w tym UTO – rolki, deskorolka, hulajnoga), rowerowego i komunikacji publicznej ze szczególnym uwzględnieniem transportu szynowego (kolej miejska Łęg – Olsza – Bronowice, tramwaj wzdłuż ul. Nowohuckiej i Stella-Sawickiego) nad rozwiązaniami służącymi zwiększeniu przepustowości głównych arterii samochodowych na terenie Dzielnicy. W szczególności, budowa nowych węzłów drogowych nie powinna opóźnić inwestycji w transport szynowy (kolej miejska, tramwaj) a także nie powinna pogorszyć sytuacji pieszych, rowerzystów i pasażerów komunikacji zbiorowej.
• Uwzględnienie Dzielnicy XIV Czyżyny w działaniach Krakowa związanych z realizacją uchwały NR XLIV/796/16 RADY MIASTA KRAKOWA z dnia 25 maja 2016 w sprawie zwiększania lesistości miasta z wyjściowych 4,4% w 2016 roku do docelowych 8% w 2040 roku. W szczególności należy dążyć do powstania nowych terenów leśnych i zadrzewień w miejscach wskazanych w projekcie Powiatowego Programu Zwiększania Lesistości Miasta Krakowa na lata 2018-2040 zlokalizowanych w rejonie ul. Niepołomskiej i Zajęczej oraz w sąsiedztwie Lasku Łęgowskiego (powiększenie lasu).
• W związku ze specyfiką Dzielnicy XIV Czyżyny i uwagami zgłaszanymi przez architektów krajobrazu oraz mieszkańców wnosi się o priorytetowe stosowanie na terenie dzielnicy zasady „piesi górą, samochody dołem” podczas projektowania nowych i przebudowy istniejących układów drogowych. Zasada ta ma polegać na dążeniu do schowania niektórych dróg i parkingów publicznych do tuneli w miejscach, gdzie jest to szczególnie istotne ze względu na oczekiwania społeczne i wskazania ekspertów w zakresie połączenia terenów zielonych w jeden spójny system.

• Wnioskuje się o stosowanie tej zasady w następujących przypadkach:
– połączenia obu części Parku Lotników (fragment al. Jana Pawła II w płytkim tunelu, a na górze przestrzeń parkowa),
– budowy Węzła Mistrzejowickiego (cel – połączenie Parku Tysiąclecia z terenami zieleni w Dzielnicy XIV Czyżyny),
– przebudowa ul. Stella-Sawickiego (cel – połączenie obu części pasa startowego oraz połączenie nowego parku w Czyżynach w rejonie zabytkowego hangaru z terenami zielonymi w rejonie Politechniki Krakowskiej i Muzeum Lotnictwa),
– poprowadzenie w tunelu nowej drogi prowadzącej do Małopolskiego Centrum Nauki oraz zlokalizowanie parkingu dla MCN pod ziemią),
W przypadku braku możliwości schowania fragmentów arterii drogowych do tuneli należy dążyć do połączenia terenów zielonych w jeden spójny system spacerowy i ekologiczny poprzez budowę tzw. mostów krajobrazowych. Pod tym pojęciem należy rozumieć szerokie (optymalnie – 50 m) kładki porośnięte częściowo roślinnością, umożliwiające komfortowe przemieszczanie się pieszych, rowerzystów, rolkarzy oraz osób niepełnosprawnych i o ograniczonych możliwościach ruchowych, a zarazem stanowiące korytarze ekologiczne dla licznie występujących w okolicy dzikich zwierząt.
• Wnosi się o opracowanie programu wykupu gruntów i odzyskiwania przestrzeni pieszej na lata 2020-2028, którego celem jest zrekompensowanie mieszkańcom przestrzeni zielonej utraconej wskutek zabudowy okolic Parku Lotników i terenów dawnego lotniska Rakowice – Czyżyny, w tym osiedla Avia.
• Wnioskuje się o podjęcie działań, które spowodowałyby przywrócenie mieszkańcom ok. 200 hektarów ogólnodostępnych miejskich terenów zielonych na terenie Dzielnicy w perspektywie do 2028 roku, co odpowiada powierzchni zabudowanej wskutek okrajania Parku Lotników wraz z jego otuliną i okolic pasa startowego po 1996 roku. Postawienie takiego celu optymalnego nie wyklucza możliwości realizacji Programu w mniejszym wymiarze, dążąc jednak do tego, by każdego roku wykupywać lub rekompensować w inny sposób nie mniej niż 10 ha gruntów.
• Do terenów zielonych w rozumieniu niniejszego paragrafu można zaliczyć również obszar dawnego pasa startowego po jego ewentualnym wykupieniu i przywróceniu mieszkańcom oraz ogólnodostępne tereny zielone należące do innych właścicieli (Województwo Małopolskie, uczelnie wyższe, spółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe i in.) po zagwarantowaniu im trwale zielonego i ogólnodostępnego charakteru oraz przeprowadzeniu odpowiedniej rekultywacji i nasadzeń zieleni.
• Należy zadbać o to, aby realne działania powiększające powierzchnię terenów zielonych nie zostały zostawione na sam koniec realizacji Programu i aby w każdym roku następował wykup gruntów w związku z realizacją niniejszej Uchwały.
• Przedstawiając sprawozdania z realizacji niniejszej Uchwały, Prezydent Miasta Krakowa ze szczególną uwagą powinien uwzględnić w nim postępy w realizacji powyższych postulatów. W sprawozdaniach przedstawione zostaną ewentualne przeszkody w realizacji Programu celem ich przedyskutowania na komisjach Rady Miasta Krakowa oraz spotkaniach z udziałem członków Rady Dzielnicy.

§ 3.

Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Krakowa

§ 4.

1. Zobowiązuje się Prezydenta Miasta Krakowa do przedstawienia sprawozdania z realizacji przedmiotowej uchwały w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia jej w życie oraz do przedstawiania kolejnych sprawozdań w okresach sześciomiesięcznych.
2. Uznaje się za właściwe, aby informacja o której mowa w ust. 1 była ponadto przedstawiana Radzie i Zarządowi Dzielnicy XIV Czyżyny.

§ 5.

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

UZASADNIENIE

Aż do lat 90-tych XX wieku Dzielnica XIV Czyżyny była określana jako jedne z najważniejszych „zielonych płuc Krakowa”, co widać m. in. na starych zdjęciach satelitarnych. Park Lotników Polskich wraz z sąsiednimi ogrodami działkowymi i zielonymi nieużytkami, tereny dawnego lotniska, szeroka przestrzeń obu części pasa startowego wraz z przyległościami – to wszystko stanowiło przez całe dziesięciolecia o unikalności i zielonym charakterze dzielnicy.

O ile jednak nikt nie wyobraża sobie okrojenia Parku Jordana, zabudowy połowy Błoń i wycięcia jednej trzeciej Lasu Wolskiego, to działania stanowiące analogię do tych procesów nastąpiły w ciągu ostatnich 25 lat w Czyżynach. Park Lotników, który wraz z zielonymi przyległościami miał powierzchnię prawie 200 ha, został okrojony w sposób budzący sprzeciw mieszkańców. Zabudowane zostały bezpośrednie okolice pasa startowego, obiektu o unikalnym znaczeniu historycznym i kulturowym. Tereny, stanowiące niedawno zielone płuca Krakowa, coraz częściej są przedstawiane jako przykład postępującego betonowania miasta, co budzi zrozumiały sprzeciw mieszkańców.

Poniżej – zdjęcie satelitarne z 1996 roku, przedstawiające rozległe tereny zielone na terenie Dzielnicy XIV Czyżyny i w jej bezpośrednim sąsiedztwie:

Zabudowa terenów zielonych widocznych na powyższym zdjęciu nie we wszystkich przypadkach i aspektach miała charakter negatywny. Powstało tu wiele ciekawych i potrzebnych obiektów, takich jak Tauron Arena, Ogród Doświadczeń czy biurowce Parku Technologicznego. Nie podlega dyskusji, że miasto musi się rozwijać i naturalnym jest, że również w Czyżynach powstały nowe osiedla mieszkaniowe i obiekty handlowe. Zastrzeżenia mieszkańców i urbanistów budzi natomiast fakt, iż ten proces następował chaotycznie, bez głębszego planu i spójnej koncepcji rozwoju tych cennych terenów. Mając tak duże niezabudowane obszary pomiędzy Śródmieściem a Nową Hutą, przy lepszej myśli planistycznej i konsekwencji w działaniu można tu było stworzyć unikalne w skali Europy założenie urbanistyczne. Zmieściłby się tu zarówno największy w Małopolsce park wraz z innym umiejscowieniem Tauron Areny, nie umniejszającym powierzchni parkowej, jak i nowe osiedla mieszkaniowe czy nawet kwartał wysokościowców. Jak mógłby wyglądać Park Lotników gdyby podjęto inne decyzje, przedstawiono na poniższej wizualizacji:

Zdaniem wielu mieszkańców Czyżyn, architektów oraz urbanistów, okrojenie terenów zielonych Parku Lotników i okolic Muzeum Lotnictwa jest sytuacją nie do przyjęcia. Ponieważ jednak nie da się cofnąć błędnych decyzji planistycznych i zburzyć powstałej zabudowy, należy zastanowić się, jak wyciągnąć wnioski z popełnionych w przeszłości błędów i jak dokonać rekompensaty za utracone tereny zielone oraz zmarnowane szanse.

Pomimo postępującej zabudowy, przedstawione w projekcie uchwały tereny wciąż zachowują ogromną wartość przyrodniczą, historyczną, rekreacyjną i kulturową i nadal mają ogromny potencjał. Konieczne jest jednak zintensyfikowanie starań zmierzających w pierwszej kolejności do ochrony tego, co jeszcze pozostało, a w dalszej perspektywie – do poprowadzenia rozwoju dzielnicy w sposób spójny oraz odzyskania dodatkowych przestrzeni, np. poprzez schowanie pod ziemię fragmentu ruchliwych arterii drogowych. Nie jest to tanie, ale nierzadko jest to jedyny technicznie możliwy sposób na przynajmniej częściowe przywrócenie utraconej przestrzeni.

Niniejszy projekt uchwały stanowi próbę naprawienia błędów, o których mowa powyżej. Ucząc się na błędach z przeszłości, wyznaczamy w dość szczegółowy i kompleksowy sposób kierunki działania dla Prezydenta Miasta Krakowa na najbliższe lata w zakresie naprawienia zaniedbań w planowaniu przestrzennym.

Należy również nadmienić, iż zapisy niniejszej uchwały są odzwierciedleniem prawie 30-letnich prac wybitnych architektów, urbanistów i osób zaangażowanych w dokumentację historii i kultury terenów dawnego lotniska Rakowice-Czyżyny. Mowa przede wszystkim o pracach powstałych pod kierownictwem dr inż. arch. Krzysztofa Wielgusa z Instytutu Architektury Krajobrazu Politechniki Krakowskiej. Krakowianie mieli okazję poznać koncepcje dotyczące zagospodarowania tych przestrzeni podczas cyklu spotkań z serii „Zaadoptuj Przestrzeń”, odbywających się w Centrum Kultury Norwida w roku 2018 i w styczniu 2019. Warto, aby wieloletnia praca koncepcyjna została przełożona na konkretne zapisy Uchwały Rady Miasta Krakowa wyznaczające kierunki działania dla Prezydenta Miasta i następnie była stopniowo wdrażana w życie.

Niniejszy projekt przedstawia istotne postulaty, zgłaszane przez mieszkańców Dzielnicy XIV Czyżyny w zakresie planowania przestrzennego i zieleni. Zapisanie kierunków działania w tym zakresie w formie uchwały kierunkowej Rady Miasta pozwoli na lepsze skoordynowanie działań poszczególnych jednostek miejskich oraz lepszą kontrolę społeczną i medialną nad realizacją tych działań.

To nie wieżowce powodują korki, ale krakowski priorytet dla samochodów

W Krakowie powstaje nowe Studium przestrzenne. To dokument, który określa m. in. dopuszczalną wysokość zabudowy oraz przeznaczenie terenów miasta pod parki, lasy czy zabudowę. Coraz więcej osób proponuje, by w Krakowie w końcu zezwolić na budowę wysokich biurowców, o skali podobnej do Szkieletora lub Błękitka, nawiązujących do wieżowców znanych z centrum Warszawy. Jestem zwolennikiem tego rozwiązania, ale pod kilkoma warunkami.

Zabudowa biurowa w górę i dzięki temu więcej terenów pod lasy i duże parki

W ostatnich latach w Krakowie mamy do czynienia z niewyobrażalnym wręcz rozlewaniem się niskiej zabudowy mieszkalnej, biurowej i usługowej na tereny, które powinny pozostać zielone. To proste: miasto się rozwija i co roku rynek musi zaspokoić popyt na jakąś ilość nowej powierzchni biurowej, handlowej, usługowej i mieszkalnej. Jeżeli blokujemy rozwój zabudowy wzwyż, rozlewa się ona wszerz, kosztem parków, łąk i miejsc na nowe Lasy dla Krakowa.

Dobrym przykładem są okolice Parku Lotników i Muzeum Lotnictwa. Zabudowano niskimi blokami okolice Tauron Areny, a na Życzkowskiego powstało kilkanaście małych biurowców. Gdybym to ja miał w 2013 roku decydować o zagospodarowaniu przestrzennym, zrobiłbym inaczej. Po zachodniej stronie ulicy Lema zezwoliłbym na wyższe bloki ale zabroniłbym ich budowania po stronie wschodniej, przeznaczając te tereny pod park lub pozostawił ich dotychczasową funkcję – ogrody działkowe. Analogicznie, zabudowę biurową Krakowskiego Parku Technologicznego skoncentrowałbym bliżej al. Jana Pawła II, zezwalając tam na powstanie kilku 30-piętrowych budynków, o ile nie stałoby to w sprzeczności z funkcjonowaniem pobliskiego lotniska. Pozostałe tereny na których dziś jest ul. Życzkowskiego, przeznaczyłbym pod tak potrzebny tu duży park – Lotniczy Park Centralny. W obu przypadkach sumaryczna powierzchnia mieszkalna i biurowa w tej okolicy byłaby taka sama, ale byłaby inaczej rozłożona. Zabudowa byłaby wyższa i skoncentrowana w jednym miejscu, koło Plazy powstałby 30-piętrowy apartamentowiec w pobliżu przyszłej stacji SKA, za to zyskalibyśmy kilkadziesiąt hektarów dodatkowych terenów parkowych, tak potrzebnych w tej okolicy.

Wieżowce pomagają rozwijać transport szynowy

Jaka byłaby zaleta tak skoncentrowanej zabudowy biurowej, która rosłaby wzwyż w sąsiedztwie linii tramwajowej, zamiast – jak to się stało w rzeczywistości, rozlewać się na tereny zielone dawnego lotniska? Przede wszystkim pracownicy Comarchu i innych biurowców mieliby bliżej na przystanek tramwajowy. Dziś droga z przystanku na koniec ulicy Życzkowskiego zajmuje nawet dziesięć minut, co sprawia, że sporo osób wybiera samochód zamiast tramwaju. Lokalizując 30-piętrowe wieżowce w zasięgu 200 metrów od przystanku (np. w miejscu obecnego kampusu Politechniki) moglibyśmy oczekiwać, że podstawowym środkiem dojazdu do pracy będzie tramwaj, względnie nowa linia autobusowa, która przy tych wieżowcach mogłaby mieć pętlę. Przy tak dobrym dostępie do transportu zbiorowego rzeczywiście można wprowadzać ograniczenia w dojeździe do biura samochodem, np. wprowadzając spore opłaty za parkowanie i premiując osoby dojeżdżające tramwajem, rowerem lub elektryczną czy zwykłą hulajnogą.

Duże potoki pasażerskie uzasadniłyby zwiększenie częstotliwości kursów tramwaju na Al. Jana Pawła II, a także podjęcie nowych inwestycji służących zwiększeniu przepustowości sieci tramwajowej (tramwaj wzdłuż Lema, Nowohuckiej, Stella-Sawickiego). Trudno jest jednak ograniczać transport indywidualny tam, gdzie nie da się podjechać tramwajem lub autobusem – takim przypadkiem jest biurowiec Comarchu, znacznie oddalony od najbliższego przystanku, droga do którego wiedzie po błocie i kałużach.

Wysoką zabudowę warto lokować zwłaszcza w pobliżu miejsc, gdzie w przyszłości powinny powstać stacje Zielonego Metra, czyli kolei miejskiej na Małej i Dużej Obwodnicy. W ten sposób dostarczymy kolei miejskiej wystarczającej ilości pasażerów, która uzasadni puszczenie tędy pociągów SKA i wcześniejsze wybudowanie przystanków kolejowych. Im większa intensywność zabudowy przy stacjach SKA, tym częściej może jeździć miejska kolejka. To samonapędzająca się spirala. Wysokie biurowce przy stacji SKA zapewnią tyle pasażerów, że będzie opłacało się puścić kolejkę nawet co 15 minut, o ile tory wytrzymają tę przepustowość. A kolejka co 15 minut będzie oznaczać, że nie będzie opłacało się korzystać z auta, bo pociągiem będzie po prostu szybciej i wygodniej. Bez wysokiej zabudowy pociąg będzie jeździł co godzinę, a więc nie będzie konkurencyjny wobec samochodu. Jeśli chcemy kolej lub metro, dla wysokiej zabudowy przy przystankach nie ma dobrej alternatywy.

Boimy się wieżowców, bo pojawią się samochody? Trzeba zmienić kolejność!

Wielu krakowian, z którymi rozmawiałem o wieżowcach, nie tyle jest im przeciwna ze względów krajobrazowych, ale obawia się paraliżu komunikacyjnego który może powstać po takim skoncentrowaniu zabudowy. To błąd, bo z góry zakładamy, że jakiś stały odsetek przemieszcza się samochodem i nic się z tym nie da zrobić. Przykład Warszawy oraz miast Europy Zachodniej pokazuje, że rozwiązania są bardzo proste. Jeżeli w pobliżu wieżowca znajduje się stacja metra (w Krakowie – Zielonego Metra, czyli kolei miejskiej), czy przystanek szybkiego tramwaju, ludzie chętnie dojeżdżają do pracy transportem zbiorowym, bo tak jest taniej, szybciej i wygodniej. Tak jest chociażby w centrum Warszawy, gdzie po wybudowaniu lasu wysokościowców jakoś nie dochodzi do paraliżu komunikacyjnego.

W Krakowie problemem nie jest wysoka zabudowa (której nie ma, a korki i tak są), ale niewłaściwa polityka transportowa miasta, stawiająca na samochód, zamiast na kolej miejską, szybki tramwaj, rower, rolki czy ruch pieszy. W budżecie znajdują się miliardy na Trasę Łagiewnicką czy Węzeł Mistrzejowicki, a brakuje kilku milionów na chodniki w Łęgu lub Węgrzynowicach czy budowę sieci dróg rowerowych. Za setki milionów budowane są nowe trasy pompujące ruch samochodowy do centrum (np. przebudowa Al. 29 listopada lub Kocmyrzowskiej), a nie powstają znacznie tańsze przystanki Kolei Miejskiej, dzięki którym mieszkańcy Wzgórz Krzesławickich dotarliby w 10 minut na Dworzec Główny, a mieszkańcy Łęgu w 8 minut dojechaliby na Olszę, a w 15 minut do Bronowic. Bez problemu znajdują się dziesiątki milionów na bieżące remonty dróg, a rolkarze od lat nie mogą się doczekać wymiany na nowy asfaltu na Bulwarach Wiślanych, którymi mogliby dojeżdżać w zdrowy i ekologiczny sposób również do pracy w Błękitku czy okolicznych biurowcach. Koło biurowców powstają parkingi dla aut, a nie ma znacznie tańszych szafek, do których można schować rolki, nie ma pryszniców dla osób dojeżdżających na rolkach, nie ma stojaków na hulajnogi, ani systemu ich wypożyczeń analogicznego do Wavelo. Powstają nowe drogi, ale nie buduje się parkingów park and ride na obrzeżach miasta. Nikt nie kwestionuje asfaltu na arteriach samochodowych, ale Zarządowi Zieleni Miejskiej przeszkadza asfalt na alejkach w Parku Krakowskim i szykanuje osoby, dojeżdżające przez park do pracy na coraz popularniejszej hulajnodze, deskorolce lub rolkach.

Kraków pod obecnymi rządami to miasto, w którym przede wszystkim myśli się o ułatwieniach dla samochodów i ładuje się w to wiele miliardów, których nie starcza później na chodniki, ścieżki rowerowe i kolej miejską. Te ułatwienia i tak później nic nie dają, bo nowe drogi korkują się jeszcze bardziej – przez brak sensownej alternatywy w postaci transportu zbiorowego, pieszego, rowerowego i UTO. W efekcie miasto nie dając alternatywy wprowadza ograniczenia dla kierowców, którzy czują się poirytowani. Nakręca się spirala konfliktów, których można było uniknąć, przeznaczając więcej środków na chodniki, drogi rowerowe czy zielone metro.

To tu jest problem, a nie w wieżowcach, które są w Warszawie czy Berlinie i nie powodują tam żadnego transportowego kataklizmu. Zmieńmy kolejność, a nie obarczajmy wieżowców winą za wadliwą politykę transportową miasta. Bo to nie w wieżowcach jest problem. Są one krakowskim chłopcem do bicia, podczas gdy problem leży gdzie indziej.

Jakub Łoginow

Projekt antysmogowej uchwały o powiększeniu Krakowa o 22 sołectwa

Projekt Uchwały
RADY MIASTA KRAKOWA

W sprawie zmiany granic Miasta Krakowa

Autor:   Jakub Łoginow

Na podstawie art. 4b ust. 1, art. 5a i art. 40 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594, z późn. zm.).
Rada Miasta Krakowa uchwala, co następuje:

§ 1
Wyraża się wolę zmiany granic administracyjnych Miasta Krakowa poprzez włączenie części sąsiednich gmin do Miasta Krakowa.

§ 2
Postanawia się przeprowadzić konsultacje z mieszkańcami Miasta Krakowa i Powiatu Krakowskiego w sprawie zmiany granic poprzez włączenie do Miasta Krakowa:
1) Z gminy Zielonki – obszaru sołectw:
– Pękowice,
– osiedle Łokietka,
– Bibice,
– Węgrzce,
– Bosutów-Boleń,
– Dziekanowice,
– Batowice,
– części sołectwa Zielonki: osiedle Marszowiec wraz z okolicami.
2) Z gminy Michałowice – obszaru sołectw:
– Raciborowice,
– Kończyce,
– Prawda.
3) Z gminy Kocmyrzów – Luborzyca – obszaru sołectw:
– Zastów,
– Prusy,
– Krzysztoforzyce.
4) Z gminy Liszki – obszaru sołectw:
– Kryspinów,
– Piekary.
5) Z gminy Zabierzów – obszaru sołectw:
– Rząska,
– Szczyglice,
– Balice.
6) Z gminy Wielka Wieś – obszaru sołectw:
– Modlniczka,
– Modlnica,
– Giebułtów.

§ 3
Przeprowadzenie konsultacji powierza się Miejskiemu Centrum Dialogu. Tematem konsultacji będzie przede wszystkim wpływ zmiany granic Krakowa na następujące obszary:
1) Polepszenie jakości powietrza, poprzez wprowadzenie na obszarach przyłączanych zakazu palenia paliwami stałymi (z kilkuletnim vacatio legis) oraz objęcie ich programami obowiązującymi dotychczas na obszarze Miasta Krakowa, m. in. program dotacji do wymiany pieców, program wsparcia dla termomodernizacji indywidualnych domów, Lokalny Program Osłonowy, działalność mediatorów doradzających w sprawie wymiany paleniska, rozszerzenie miejskiej sieci ciepłowniczej na niektórych obszarach przyłączanych (m. in. Gmina Zielonki), wzmocnienie komunikacji publicznej.
2) Plany miasta wobec utworzenia na przyłączanych obszarach nowych terenów zielonych: lasy komunalne w ramach realizowanego przez Miasto Kraków Powiatowego Programu Zwiększania Lesistości, nowe parki miejskie, zielone strefy buforowe przy obwodnicy.
3) Możliwości w zakresie zmniejszenia korków na obszarze aglomeracji dzięki objęciu terenów przyłączonych taryfą miejską komunikacji publicznej i jej wzmocnienia,
4) Kondycję finansową Miasta i zmiany w budżecie,
5) Zapewnienie autonomii dla mieszkańców przyłączanych obszarów poprzez utworzenie nowych jednostek pomocniczych w granicach dotychczasowych sołectw lub połączonych sołectw (Rad Osiedli), w przypadku gdy ich mieszkańcy nie zdecydują się na połączenie tych obszarów z istniejącymi dzielnicami miasta Krakowa.

§ 4
Właściwe jednostki miejskie przygotują informacje dotyczące propozycji Miasta Krakowa w odniesieniu do rozwoju przyłączanych obszarów, niezbędne dla przeprowadzenia konsultacji, w terminie do 31 grudnia 2019.

§ 5
W celu usprawnienia realizacji niniejszej Uchwały, powołuje się Komisję Metropolitarną Rady Miasta Krakowa.
1) Komisja Metropolitarna obraduje w składzie: wybrani radni miasta Krakowa i członkowie rad dzielnic zainteresowani pracami w komisji i oddelegowani przez Radę Dzielnicy oraz wydelegowani radni, wójtowie lub burmistrzowie oraz urzędnicy sąsiedniej gminy, która wyrazi chęć udziału w tej formie dialogu.
2) Celem funkcjonowania Komisji Metropolitarnej jest omówienie najważniejszych wspólnych problemów Krakowa i sąsiednich gmin, zwłaszcza walki ze smogiem oraz wypracowanie skutecznych rozwiązań w tych sprawach.
3) Komisja Metropolitarna przeanalizuje sposoby likwidacji źródeł smogu z obszaru gmin otaczających Kraków ze szczególnym uwzględnieniem wskazanych w Uchwale obszarów i oceni, czy istnieje możliwość likwidacji tego problemu w ciągu maksymalnie 5 lat bez potrzeby ich przyłączania do Krakowa.
4) W przypadku dobrej współpracy z gminami ościennymi i wypracowania skutecznych rozwiązań w zakresie walki ze smogiem na obszarach ujętych w niniejszej Uchwale, Rada Miasta Krakowa odstąpi od zamiaru przyłączania obszarów należących do gmin, które podejmą skuteczne działania antysmogowe, chyba że przyłączenie do Krakowa będzie uzasadnione z innych względów niż walka ze smogiem.
5) W przypadku braku woli współpracy ze strony gmin ościennych, Komisja Metropolitarna może działać bez uczestnictwa radnych, wójtów/burmistrzów i urzędników z obszaru sąsiedniej gminy, której sąsiedztwa dotyczyć ma dane posiedzenie. W takim przypadku Przewodniczący lub Wiceprzewodniczący Komisji może zaprosić do udziału w posiedzeniu przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego z obszaru Miasta Krakowa oraz sąsiedniej Gminy, którzy będą uznani za pełnoprawnych reprezentantów danej gminy.
6) Pełnoprawnymi członkami Komisji Metropolitarnej mogą być także przedstawiciele Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego, Powiatu Krakowskiego oraz związków gmin, których członkami są gminy otaczające Kraków.
7) Komisja Metropolitarna wypracuje optymalne i realne warianty pozbycia się smogu napływającego do Krakowa z obszaru sąsiednich gmin i zaopiniuje sposoby rozwiązania tego problemu w postaci:
– zawarcia stosownego porozumienia o współpracy między Krakowem a każdą z osobna gminą sąsiednią, z ewentualnym udziałem innych partnerów (np. powiat, województwo), które może przewidywać także pomoc finansową na skuteczne rozwiązanie problemu smogu, lub,
– pozytywnego zaopiniowania powiększenia Krakowa o obszar opisany w niniejszej uchwale, jego część lub obszar większy niż przewidziano w Uchwale.

§ 6
Uchwała wchodzi w życie w dniu jej uchwalenia.

§ 7
Wykonanie Uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Krakowa.

UZASADNIENIE

Aglomeracja krakowska należy wraz z aglomeracją warszawską i trójmiejską do pierwszej trójki najszybciej rozrastających się zespołów miejskich w Polsce. Procesy zabudowy wolnych terenów w Krakowie wywołują dużo emocji. Miasto wyraźnie potrzebuje nowych obszarów rozwojowych zwłaszcza na zachodzie i północy, by mogło rozwijać się w sposób, przewidujący zachowanie i rozwój terenów zielonych i rekreacyjnych, przy równoczesnym zaspokajaniu potrzeb w zakresie budowy nowych mieszkań dla mieszkańców naszej aglomeracji. W związku z realizacją Powiatowego Programu Zwiększania Lesistości, miasto potrzebuje też nowych terenów, na których mogą powstać lasy ochronne. Żadna z okolicznych gmin nie planuje zwiększania lesistości na swoim terenie, ani tworzenia nowych dużych terenów zielonych. Gmina Kraków jest gotowa takie działania realizować również na obszarze wymienionych w uchwale terenów, gdyby zostały one włączone w granice miasta, zwiększając tym samym obszary zieleni w całej metropolii.
Powiększanie administracyjnych granic każdego miasta jest naturalną konsekwencją jego rozwoju. Kraków w swojej historii powiększał się wielokrotnie. Mimo pewnych obaw i wątpliwości, za każdym razem decyzja o powiększeniu Krakowa okazywała się pozytywna zarówno dla miasta, jak i mieszkańców powiększonych obszarów. Często to właśnie powiększenie granic miasta było krokiem milowym dla jego dalszego błyskawicznego rozwoju, czego przykładem jest chociażby idea „Wielkiego Krakowa”, zrealizowana przez prezydenta Juliusza Lea.

Granice administracyjne jednostek samorządu terytorialnego powinny odpowiadać określonym uwarunkowaniom społecznym i gospodarczym i zmieniać się co 20-40 lat dostosowując się do zmian, jakie niesie rzeczywistość. Obecne granice są efektem już dawno nieaktualnych uwarunkowań z minionego ustroju (schyłek PRL) oraz ówczesnych założeń, przewidujących dynamiczny rozwój kombinatu w Nowej Hucie i brak rozwoju osadnictwa typu miejskiego w kierunku północnym. W międzyczasie doszło do zmiany ustroju i odwrócenia tych tendencji – rozwój miasta w kierunku wschodnim wyhamował, natomiast krakowianie masowo osiedlają się na terenach położonych na północ i zachód od obecnych – już w dużej mierze sztucznych i nieadekwatnych do sytuacji, granic administracyjnych. Najwyższy czas dokonać w najbliższych latach korekty granic miasta, uwzględniającej zmiany, które zaszły od lat 80-tych. Korekta powinna być na tyle duża, by kolejne zmiany były potrzebne dopiero w perspektywie następnych 30-50 lat. Powiększenie Krakowa nie wyklucza powołania Metropolii Krakowskiej w oparciu o nowe rozwiązania ustawowe. Metropolia w ramach której znalazłyby się także m. in. Krzeszowice, Skała i Bochnia jest potrzebna, ale powinna powstać w oparciu o nowe, zaktualizowane granice gmin i powiatów, odpowiadające obecnym uwarunkowaniom i zapewniające lepsze zarządzanie tym obszarem.

Zmian granic warto dokonać właśnie teraz, w czasie kiedy Kraków przymierza się do powstania nowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. To dokument, który na wiele lat wyznaczy kierunki rozwoju całej aglomeracji. Dlatego warto, by został on opracowany w odniesieniu do Krakowa w jego nowych granicach, uwzględniających realia społeczno-gospodarcze roku 2020-22 a nie lat 80-tych XX wieku, jak to ma miejsce w przypadku granic sztucznie wyznaczonych w schyłku PRL.

Jednym z najważniejszych wyzwań, przed którymi stoi obecnie Kraków, jest walka ze smogiem. Miasto zlikwidowało już większość spośród zinwentaryzowanych w 2013 roku pieców węglowych i zgodnie z planami, do 2021 roku pozostaną już tylko pojedyncze przypadki pieców węglowych, łamiących zakaz palenia węglem. Niestety, ogromny wysiłek krakowian nie przyczyni się do likwidacji smogu pochodzącego z ogrzewania nawet wówczas, gdy uda się całkowicie zlikwidować wszystkie źródła emisji na terenie miasta. Kraków jest zanieczyszczany przez emisje z rozrastających się terenów sąsiadujących z miastem, gdzie zakaz palenia węglem nie jest obecnie przewidywany. Funkcjonowanie Uchwały Antysmogowej Małopolski pokazuje, że mimo dobrego kierunku, uchwała ta jest dalece niewystarczająca i nieskuteczna.

Ościenne gminy rozpoczęły walkę ze smogiem zbyt późno. Niestety, nawet te gminy, które w dziedzinie walki z niską emisją robią maksymalnie dużo, jak Zabierzów, Wielka Wieś czy Zielonki, nie są w stanie realizować tych działań w tempie choćby zbliżonym do Krakowa. W każdej okolicznej gminie wiejskiej wciąż kopci po kilka tysięcy starych, nieekologicznych pieców, a rocznie likwidowanych jest zaledwie kilkadziesiąt, maksymalnie sto-dwieście na każdą gminę, przy czym wciąż przybywają nowe niskiej jakości piece. W tym tempie, najbardziej ambitne gminy (Zielonki, Zabierzów, Wielka Wieś) uporają się ze smogiem najwcześniej w ciągu 20 lat, a te mniej ambitne jeszcze później.
Dalsze utrzymywanie status quo spowoduje, że mimo ogromnego wysiłku krakowian związanego z likwidacją niemal wszystkich pieców węglowych i rozwoju komunikacji publicznej, pieszej i rowerowej, mieszkańcy jeszcze przez 20-30 lat będą musieli żyć w okresie jesienno-zimowym ze smogiem, przekraczającym wyraźnie dopuszczalne normy. Potrzebne są zatem nowe rozwiązania w zakresie walki ze smogiem pochodzącym z sołectw otaczających Kraków, a już na pewno konieczne jest zintensyfikowanie dyskusji na ten temat.

Jednym z najbardziej realnych sposobów na zlikwidowanie smogu z obszaru przewidzianego w niniejszej Uchwale jest włączenie tych terenów do Krakowa i objęcie ich sprawdzonymi i skutecznymi mechanizmami, takimi jak:
– perspektywa wprowadzenia zakazu palenia węglem, motywująca do wymiany pieca,
– dotacje na wymianę źródła ogrzewania,
– Lokalny Program Osłonowy,
– miejski program wsparcia dla termomodernizacji domów jednorodzinnych,
– wsparcie mediatorów,
– wsparcie dla rozwoju OZE.
Urząd Miasta Krakowa ma już sześcioletnie doświadczenie we wdrażaniu tych rozwiązań. Szacuje się, że około roku 2020 uda się zlikwidować niemal wszystkie piece węglowe na obszarze dzisiejszych granic miasta. W przypadku powiększenia Krakowa o obszar przewidziany w Uchwale lub jego część, urzędnicy odpowiedzialni za realizację działań antysmogowych będą mogli dość skutecznie zająć się likwidacją pieców na obszarach przyłączonych, czego nie są w stanie mimo najszczerszych chęci zrobić urzędnicy z okolicznych gmin. Dzięki temu w latach 2020 – 2023 można będzie zlikwidować dodatkowo nawet 13 tysięcy pieców na obszarze aglomeracji, podczas gdy gminy okoliczne w dotychczasowym tempie są w stanie zlikwidować ich maksymalnie kilkaset.

Przyjęcie niniejszej uchwały nie przesądza jednak definitywnie o zmianie granic Krakowa, a jedynie otwiera tak potrzebną i pożądaną zwłaszcza przez mieszkańców osiedla Łokietka dyskusję na ten temat. W nieco ponad sto lat po utworzeniu Wielkiego Krakowa według koncepcji Prezydenta Juliusza Leo, taka dyskusja jest potrzebna bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej. Już sama możliwość zmiany granic powinna skłonić okoliczne gminy do przyspieszenia działań antysmogowych, o ile będzie pewność, że taka zmiana rzeczywiście jest realna. Powołanie przewidzianej w Uchwale Komisji Metropolitarnej może tylko pomóc w przyspieszeniu działań, których celem jest czyste powietrze i zrównoważony rozwój całej metropolii i jej mieszkańców. Pozwoli ona również skuteczniej rozwiązywać inne bieżące problemy, które obecnie są nierozwiązane przez wiele lat właśnie wskutek braku dialogu między Krakowem a jego sąsiadami. Zaledwie kilkusetmetrowy odcinek ważnej dla krakowian ścieżki rowerowej między torem kajakowym Kolna a Tyńcem, którego „nie da się zbudować” ze względu na fakt przynależności skrawka terenu do Gminy Liszki i braku dialogu między Krakowem a Liszkami, urósł już do rangi symbolu tej niemożności. Najwyższy czas podjąć działania, by to zmienić.

Pismo do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie Akopolu – Osiedle Akademickie w Czyżynach

Na prośbę mieszkańców Osiedla Akademickiego w Krakowie podjąłem interwencję w sprawie kontrowersji związanych z działalnością Akopolu – spółki należącej w 100% do Politechniki Krakowskiej. Poniżej treść pisma, które skierowałem w tej sprawie do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

 

Szanowny Panie Ministrze,

Mieszkańcy Osiedla Akademickiego w krakowskich Czyżynach poprosili mnie o podjęcie interwencji w sprawie kontrowersyjnej działalności Akopolu – spółki należącej w stu procentach do Politechniki Krakowskiej, która zawiaduje terenem osiedla. Spółka podejmuje wiele działań sprzecznych z interesem mieszkańców naszej Dzielnicy, takich jak sprzedaż ogólnodostępnych miejsc parkingowych, wycinka drzew czy zabudowywanie terenów zielonych bez konsultacji z Mieszkańcami i Radą Dzielnicy. Władze spółki twierdzą, że Akopol jest zwykłą spółką komercyjną, działającą dla zysku, w związku z czym nie musi uwzględniać w swoich działaniach interesu społecznego. Tymczasem nie jest to prawdą, gdyż Akopol nie jest prywatnym podmiotem, ale spółką publiczną, powołaną w ściśle określonym celu przez publiczną uczelnię wyższą.

„Akopol Sp. z o.o. jest jednoosobową spółką Politechniki Krakowskiej, która posiada 100% udziałów. Uczelnia w pełni kontroluje działalność Spółki” – czytamy na stronie internetowej dewelopera. Jednak gdy spółka podejmuje działania budzące kontrowersje wśród mieszkańców, Politechnika odcina się od niej, twierdząc że nie ma wpływu na jej działalność i że spółka musi kierować się wyłącznie interesem ekonomicznym. Uderza to jednak w realizację misji do której została powołana, na co zwracają  uwagę mieszkańcy Osiedla Akademickiego w Krakowie.

Problem ten jest szerszy niż tylko ten jednostkowy przypadek i ma charakter systemowy, polegający na tworzeniu przez publiczne uczelnie wyższe spółek celowych, które gospodarują na mieniu należącym wcześniej do Uczelni i robią to w sposób, który jest sprzeczny z interesem społecznym. Stąd też moja prośba o podjęcie interwencji na szczeblu ministerialnym, gdyż wszelkie próby mediacji na niższych poziomach okazały się nieskuteczne.

Spółka „Akopol” została powołana przez Politechnikę m. in. w celu zbudowania Osiedla Akademickiego w krakowskich Czyżynach. Osiedle powstało z myślą o pracownikach i doktorantach PK i innych krakowskich uczelni, przy czym z czasem mieszkania sprzedawano również osobom spoza kręgu akademickiego. „Akopol” z czasem zaczął zachowywać się jednak jak zwykły komercyjny deweloper i podejmował liczne decyzje, które być może z punktu widzenia finansów Spółki czy samej Politechniki były uzasadnione, ale zdaniem Mieszkańców przeczą celowi, do którego Spółka została powołana. Nie jest bowiem rolą i misją uczelni wyższej finansowanej przez wszystkich podatników powoływanie spółek zajmujących się działalnością deweloperską na zwykłych zasadach komercyjnych. Taką działalność powinny prowadzić prywatne podmioty, a nie spółki celowe powoływane przez wyższe uczelnie. Skoro jednak Politechnika Krakowska posiada swojego w 100% kontrolowanego przez nią dewelopera, należy się zastanowić, jaką rolę powinna ta spółka pełnić. Przede wszystkim – co zrobić w sytuacji, gdy Spółka podejmuje działania wbrew mieszkańcom osiedla, względem których zgodnie z założeniami powinna pełnić służebną rolę.

Obecne wątpliwości dotyczą m. in. kontrowersyjnego pomysłu sprzedaży przez Akopol miejsc postojowych i chodników, co do których istnieją wątpliwości odnośnie ich stanu prawnego. Mieszkańcy mają też wiele zastrzeżeń do planów Spółki odnośnie niekontrolowanej zabudowy jednych z ostatnich terenów zielonych w tej okolicy. Mieszkańcy proszą o to, by decyzje w tych sprawach podejmował nie Akopol, ale władze Politechniki Krakowskiej jako stuprocentowy właściciel Spółki. Są oni oburzeni faktem, że Politechnika przyznaje się do „Akopolu” wtedy, kiedy ma w tym interes, a gdy pojawiają się kontrowersje, w oficjalnym stanowisku Uczelni pojawiają się informacje, że Akopol jest zwykłą spółką komercyjną w działalność której nie wolno Rektorowi i prorektorom ingerować.

Powyższy przykład nie jest odosobniony i dotyczy też wielu innych uczelni wyższych w Polsce, dlatego uprzejmie proszę Pana Ministra o pochylenie się nad tematem dotyczącym regulacji na linii uczelnia wyższa – spółki celowe.

Kolejną kwestią, którą chcę poruszyć i która wiąże się z tym tematem jest sprawa zagospodarowania terenów zielonych w Czyżynach w sąsiedztwie pasa startowego dawnego lotniska oraz kampusu Wydziału Mechanicznego PK. Mieszkańcy apelują o utworzenie na tych terenach największego w Krakowie parku – jest to jedyne miejsce w mocno zabetonowanym Krakowie, gdzie taki duży park jeszcze można utworzyć. Aktualnie trwa zbiór podpisów pod obywatelskim projektem Uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego w sprawie ochrony terenów dawnego lotniska w Czyżynach przed dalszą zabudową i utworzeniem Lotniczego Parku Centralnego. Miałby on objąć tereny należące do instytucji publicznych: Województwa Małopolskiego, Miasta Kraków, Politechniki Krakowskiej i AWF. Projekt uchwały zakłada podjęcie przez Marszałka rozmów m. in. z władzami Politechniki Krakowskiej na temat współpracy przy tworzeniu parku oraz ochrony tych terenów przed niekontrolowaną zabudową. Temat wykracza jednak poza bieżące kompetencje władz uczelni i wymaga zaangażowania Ministerstwa, np. w kwestii pomocy finansowej rządu w utworzeniu parku na terenach należących do Uczelni czy też dokonania odpowiedniej wymiany gruntów.

W związku z powyższym uprzejmie proszę o interwencję i zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami:

  1. Czy Mieszkańcy krakowskich Czyżyn mogą liczyć na wsparcie Pana Ministra (oczywiście niekoniecznie bezpośrednie, ale na poziomie interwencji i pomocy ze strony urzędników Ministerstwa) dla mieszkańców Osiedla Akademickiego PK w krakowskich Czyżynach, którzy czują się oszukani i poszkodowani i liczą na taką pomoc?
  2. Na jakie działania w tej sprawie ze strony Ministerstwa mieszkańcy mogą liczyć? Czy jest szansa np. na mediację?
  3. Czy Ministerstwo dostrzega problem związany z rozmyciem odpowiedzialności między służbą publiczną a działalnością komercyjną w przypadku, gdy uczelnia wyższa powołuje spółki z intencją realizacji jakiegoś celu społecznego, a następnie te spółki zaczynają żyć własnym komercyjnym życiem w oderwaniu od celów publicznych, do których zostały stworzone? Jakie mechanizmy należy stworzyć, by zapobiegać tego typu sytuacjom?
  4. Czy możemy liczyć na wsparcie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego jeśli chodzi o zaangażowanie resortu w tworzenie Lotniczego Parku Centralnego z udziałem gruntów miejskich, wojewódzkich oraz należących do Skarbu Państwa i uczelni wyższych?

Z poważaniem,

Jakub Łoginow

Radny Dzielnicy XIV Czyżyny Miasta Krakowa

Alternatywny Park Lotników XXL. Co straciliśmy i jak to naprawić

Będzie subiektywnie i nostalgicznie, ale konkretnie. Park Lotników, zwany też Parkiem AWF-u, to miejsce, które wielu z nas zna od dziecka. To tam po szkole jeździliśmy na rowerze i biegaliśmy, to tutaj spędziliśmy dzieciństwo, a później z zaciśniętymi zębami obserwowaliśmy, jak władze miasta okrajają nasze ukochane tereny zielone. Czy dało się inaczej? Oczywiście. Spójrzmy, jak mógłby dziś wyglądać Park Lotników XXL, gdyby obecnych aktywistów miejskich z naszą obecną wiedzą i siłą przebicia przenieść do 1996 roku i dać nam możliwość lepszego zaplanowania tej przestrzeni.

Czytaj dalej Alternatywny Park Lotników XXL. Co straciliśmy i jak to naprawić

Obywatelski projekt uchwały Sejmiku

Obywatelski projekt uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego

W sprawie utworzenia Wojewódzkiego Parku Regionalnego w Czyżynach oraz powiększenia i rewitalizacji parku przy Muzeum Lotnictwa i dawnym pasie startowym

Autor projektu:  Jakub Łoginow

Na podstawie Art. 89a Ustawy z dnia 5 czerwca 1998 o samorządzie województwa, Dz. U. 1998 Nr 91 poz. 576 z późn. zm., Sejmik Województwa Małopolskiego uchwala, co następuje.

§ 1

Ustanawia się kierunki działania dla Zarządu Województwa Małopolskiego na lata 2019 – 2028 w zakresie podjęcia prac nad wykupem terenów zielonych w krakowskich Czyżynach celem utworzenia Wojewódzkiego Parku Regionalnego i powiększenia parku przy Muzeum Lotnictwa oraz w zakresie rewitalizacji istniejących terenów zielonych w sąsiedztwie Muzeum Lotnictwa i dawnego pasa startowego.

§ 2 Obszar nowego parku

1. Obszar proponowanego parku powinien mieścić się na części terenów leżących pomiędzy ul. Stella-Sawickiego, Al. Jana Pawła II, ul. Ułanów, Akacjowej i Bora-Komorowskiego.
2. Wnosi się o podjęcie rozmów z Politechniką Krakowską i innymi właścicielami działek leżących w przedmiotowym obszarze, których celem będzie pozyskanie przez Województwo Małopolskie nowych terenów z intencją utworzenia i powiększenia ogólnodostępnych terenów zielonych.
3. Za optymalną lokalizację przyszłego Wojewódzkiego Parku Regionalnego (dalej – WPR) uznaje się tereny zielone leżące pomiędzy ul. Życzkowskiego a ul. Stella Sawickiego. Lokalizacja ta może się zmienić w przypadku fiaska rozmów w sprawie wykupu lub pozyskania w drodze zamiany wzmiankowanych gruntów.
4. Wojewódzki Park Regionalny powinien powstać na terenach nie stanowiących dotychczas terenów parkowych i jego powstanie powinno powiększyć zasób terenów zielonych w tych okolicach. W szczególności, nie może on być zlokalizowany w miejscu sąsiedniego Lotniczego Parku Kulturowego przy Muzeum Lotnictwa, który powinien zachować dotychczasową funkcję i charakter związany z historią lotnictwa.

§ 3 Wojewódzki Park Regionalny

1. Celem utworzenia WPR jest powiększenie ogólnodostępnych terenów zielonych w okolicy poprzez wykup działek i ich zagospodarowanie pod park, a także prezentacja odwiedzającym poszczególnych subregionów Województwa Małopolskiego w otoczeniu zieleni.
2. Proponuje się utworzenie następujących elementów przyszłego parku, z zastrzeżeniem, że poniższa lista może być rozszerzana i modyfikowana:
• zielona makieta Województwa Małopolskiego po której można spacerować i jeździć na rowerze, rolkach, deskorolce, hulajnodze z naniesionymi konturami województwa, najważniejszymi miastami, pasmami górskimi, lasami i rzekami oraz alejkami w miejscach odpowiadających głównym drogom,
• tablice informacyjne i elementy małej architektury popularyzujące poszczególne subregiony, ich atrakcje, historię i tożsamość regionalną,
• pawilon regionalny z kawiarnią i miejscem służącym prezentacji poszczególnych subregionów,
• punkt widokowy umożliwiający obserwację zielonej makiety województwa, jako samodzielny obiekt lub element pawilonu regionalnego,
• zachowane istniejące tereny zieleni i zadrzewień oraz nowe tereny zieleni parkowej, z możliwością prezentacji form przyrodniczych typowych dla poszczególnych subregionów (np. mini ogród botaniczny),
• alejki spacerowe, trasy rowerowe i rolkarskie, place zabaw, obiekty sportowo-rekreacyjne.
3. Projektując przyszły pawilon regionalny należy zadbać o to, aby w maksymalnym stopniu i jeśli to możliwie – nieodpłatnie lub po kosztach służył on lokalnym społecznościom z całej Małopolski, np. samorządowcom, klubom lokalnym, zespołom ludowym czy grupom nieformalnym potrzebującym miejsca na zorganizowanie wystawy, oficjalnego spotkania, konferencji czy zaplecza biurowego na czas pobytu w stolicy województwa.
4. Pawilon regionalny i inne obiekty budowlane nie powinny zajmować więcej, niż 20% powierzchni Wojewódzkiego Parku Regionalnego.
5. Wojewódzki Park Regionalny powinien stanowić atrakcyjne z punktu widzenia mieszkańca i turysty dopełnienie sąsiednich terenów zielonych i obiektów turystycznych, takich jak Muzeum Lotnictwa i projektowane Małopolskie Centrum Nauki. Projektując WPR należy dążyć do tego, aby turysta lub mieszkaniec odwiedzający te okolice odwiedził również park i aby ta wizyta zachęciła go do odwiedzin innych niż Kraków subregionów Małopolski.

§ 4. Rewitalizacja parku przy Muzeum Lotnictwa i terenów wokół pasa startowego

Wnosi się o podjęcie począwszy od 2020 roku działań służących rewitalizacji parku przy Muzeum Lotnictwa zgodnie z oczekiwaniami zgłaszanymi przez mieszkańców i coroczne przeznaczanie na ten cel odpowiednich środków w budżecie województwa, a w szczególności:
1. Nowe ławki i kosze na śmieci.
2. Naprawa nie działającego oświetlenia i nowe oświetlenie parku.
3. Budowa placu zabaw.
4. Utworzenie wybiegu dla psów.
5. Budowa siłowni zewnętrznej i innych małych obiektów sportowych.
6. Powiększenie górki saneczkowej.
7. Połączenie asfaltowej pętli rolkarskiej w parku z ul. Markowskiego, Seniorów Lotnictwa i ul. Bora-Komorowskiego alejkami umożliwiającymi komfortowy przejazd na rolkach i innych urządzeniach na małych kółkach.
8. Posadzenie większej ilości drzew i krzewów oraz urozmaicenie zieleni parkowej.
9. Wymiana popękanych płyt betonowych na nowy beton umożliwiający jazdę z wózkiem lub na rolkach. Za wzór powinna posłużyć nawierzchnia fragmentu ul. Gnysia przy wejściu do Muzeum Lotnictwa.

§ 5. Wnosi się o uwzględnienie oczekiwań mieszkańców os. Akademickiego i Skarżyńskiego w Krakowie podczas projektowania drogi dojazdowej do Małopolskiego Centrum Nauki. W szczególności, droga nie powinna uszczuplać terenów zielonych i rozcinać tras spacerowych pomiędzy osiedlem Akademickim a pasem startowym. W przypadku braku możliwości poprowadzenia drogi od strony ul. Bora-Komorowskiego, należy drogę dojazdową poprowadzić częściowo w tunelu i w maksymalnym stopniu schować układ drogowy i parkingi pod ziemię, aby zachować zielony i rekreacyjny charakter tych okolic.

§ 6. Spójność terenów zielonych objętych uchwałą oraz sąsiednich

1. Tereny zielone w krakowskich Czyżynach należące do Województwa Małopolskiego lub zarządzane przez jednostki podległe Marszałkowi Województwa powinny stanowić spójną całość. W szczególności, w skład parku wojewódzkiego powinny wschodzić: obecny park przy Muzeum Lotnictwa, pas startowy wraz z otuliną, Wojewódzki Park Regionalny oraz park przy Małopolskim Centrum Nauki.
2. Należy dążyć do tego, aby docelowa powierzchnia terenów zielonych o których mowa w ust. 1 stanowiła przynajmniej 100 hektarów.
3. Inspiracją dla działań związanych z wykupem gruntów, tworzeniem nowych terenów parkowych i rewitalizacji istniejących powinno być utworzenie atrakcyjnego terenu nawiązującego powierzchnią i funkcją do Parku Śląskiego w Chorzowie – rozległego parku skupiającego wiele atrakcji turystycznych oraz obiektów rozrywki, kultury, sportu oraz nauki rozmieszczonych pośród zieleni.
4. Województwo Małopolskie będzie popierać inicjatywy i postulaty podejmowane przez lokalny samorząd, w tym Miasto Kraków i jego jednostki pomocnicze (Rady Dzielnic), służące utworzeniu bezkolizyjnych połączeń pieszo-rowerowych pomiędzy terenami zielonymi należącymi do województwa oraz do miasta. W szczególności mowa o propozycjach stosowania zasady „piesi górą, samochody dołem” podejmowanych w uchwałach miejscowego samorządu.
5. Tereny zielone o których mowa w niniejszej uchwale powinny zostać scalone również poprzez kilkukilometrową pętlę pieszo-rowerowo-rolkarską łączącą wszystkie te tereny i powiązaną ze światem zewnętrznym.

§ 6. Współpraca z lokalnymi społecznościami

1. Uznaje się za zasadne, aby radni miejscy i dzielnicowi oraz lokalni społecznicy i przedstawiciele mieszkańców zainteresowani tematem niniejszej uchwały, a zwłaszcza zaangażowani w jej powstanie, mieli zapewnioną możliwość udziału w pracach komisji, zespołów problemowych oraz sesji Sejmiku wraz z możliwością zabierania głosu i przedstawiania swojego stanowiska, opinii, pomysłów i koncepcji.
2. Zasady udziału wyżej wymienionych osób w pracach samorządu wojewódzkiego muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami.

§ 7. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

§ 8. Wykonanie Uchwały powierza się Zarządowi Województwa Małopolskiego.

§ 9. 1. Marszałek Województwa Małopolskiego przedstawi sprawozdanie z realizacji niniejszej uchwały w terminie 3 miesięcy od jej przyjęcia, a następnie co każde kolejne pół roku aż do końca roku 2028.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1. zostanie przedstawione Sejmikowi Województwa Małopolskiego oraz projektodawcy, a także umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej Województwa Małopolskiego.
3. Z uwagi na fakt, iż niniejsza uchwała powstała jako projekt obywatelski, uznaje się za zasadne aby podczas prezentacji sprawozdań na komisjach i sesjach Sejmiku umożliwić zabieranie głosu w tej sprawie przedstawicielom strony społecznej, w tym projektodawcy.
4. Uznaje się za zasadne, aby sprawozdania z realizacji niniejszej uchwały przesyłać również do wiadomości lokalnym samorządom, w tym również jednostkom pomocniczym (dzielnicom) Miasta Krakowa.

Park przy Muzeum Lotnictwa i pas startowy. Program do Rady Dzielnicy Czyżyny – JAKUB ŁOGINOW

Ogromne niezabudowane przestrzenie, po których można było spacerować godzinami. Dzika przyroda, w której NAPRAWDĘ można się było zatracić, czego nie można powiedzieć o obecnych parkach kieszonkowych. Niezwykłe miejsce pośrodku miasta, w którym można było spotkać zające i bażanty, olbrzymia zielona przestrzeń, dająca poczucie wolności od zgiełku miasta. Tak właśnie zapamiętałem tereny przy Muzeum Lotnictwa i dawnym pasie startowym z lat 90-tych, zanim jeszcze rozpoczęło się ich „porządkowanie” i okrajanie.

Czytaj dalej Park przy Muzeum Lotnictwa i pas startowy. Program do Rady Dzielnicy Czyżyny – JAKUB ŁOGINOW

Projekt uchwały: współpraca ze spółdzielniami mieszkaniowymi w zakresie remontu chodników

Ponad 300 kilometrów przejechanych na rolkach po moim okręgu i jego krzywych chodnikach, kilkaset cennych, choć często krótkich rozmów z mieszkańcami Czyżyn, Mistrzejowic i Wzgórz Krzesławickich. Taki jest mój pomysł na kampanię – blisko ludzi i ich problemów.

Jednym z najczęściej pojawiających się postulatów Mieszkańców jest, aby w końcu zbudować lub  wyremontować im chodnik lub postawić ławkę obok ich domu, przy czym teren ten często nie należy do Miasta, lecz np. do spółdzielni. Miasto zostawia mieszkańców Nowej Huty i innych dzielnic, często starsze osoby, samym sobie, ograniczając się do stwierdzenia: „nie da się, nie nasz teren, nie nasz problem”. Ja nie mówię „niedasię” lecz szukam rozwiązań, dlatego w odpowiedzi na Państwa oczekiwania napisałem ten projekt uchwały i będzie to pierwsza uchwała, którą złożę jeśli dzięki waszym głosom zostanę radnym miejskim. Uchwała wyraża także oczekiwania rowerzystów, którzy zderzają się ze ścianą apelując do Miasta o dokończenie ważnych dróg rowerowych na obszarze Krakowa i jego okolic.

PROJEKT UCHWAŁY

W sprawie ustalenia kierunków działania dla Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie współpracy ze spółdzielniami mieszkaniowymi i innymi podmiotami w kwestii remontu chodników osiedlowych i budowy brakujących tras rowerowych

Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 poz. 994 z późn. zmianami) Rada Miasta Krakowa uchwala, co następuje:

§ 1. Ustala się kierunki działania dla Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie ustanowienia programu dotacyjnego dla spółdzielni mieszkaniowych i innych podmiotów oraz podjęcia innych działań zmierzających do poprawy stanu ogólnodostępnej infrastruktury pieszej i rowerowej na terenach nie należących do Miasta, a istotnych dla mieszkańców Krakowa.

§ 2. Celem programu powinna być budowa brakujących chodników, alejek pieszych, DDR i CPR lub ich remont na terenach należących do innych podmiotów niż Miasto, które mają charakter otwarty i ogólnodostępny.

§ 3. W szczególności program dotacyjny powinien objąć:

  • spółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe, zwłaszcza w odniesieniu do osiedli budowanych w okresie PRL,
  • zarządców ogrodów działkowych w odniesieniu do alejek, udostępnionych bezpłatnie ogółowi mieszkańców,
  • gminy sąsiednie.

§ 4. Wnosi się o opracowanie przez Prezydenta Miasta Krakowa projektu zasad programu dotacyjnego najpóźniej do końca czerwca 2019 oraz o podjęcie działań, umożliwiających zarezerwowanie środków na jego realizację w projekcie budżetu na 2020 rok. Wnosi się również o zidentyfikowanie potrzeb w zakresie, który nie wymaga udzielenia dotacji, a jedynie podjęcia innego rodzaju współpracy z partnerami.

§ 5. Warunkami otrzymania dotacji przez beneficjentów powinno być spełnienie łącznie następujących wymagań:

  • chodniki i alejki powinny po budowie lub remoncie spełniać standardy piesze o których mowa w uchwale NR XCI/2394/17 RADY MIASTA KRAKOWA z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia kierunków działania dla Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie wspierania mobilności aktywnej realizowanej za pomocą Urządzeń Transportu Osobistego. W szczególności, muszą być wykonane z nawierzchni niefazowanej (np. asfalt lub kostka niefazowana) i pozbawione barier utrudniających przemieszczanie się pieszych o szczególnych potrzebach, w tym osób na wózkach i z wózkami, z walizkami na kółkach itp.
  • dotacja może być udzielona wyłącznie na remont lub budowę infrastruktury pieszej i rowerowej na terenach, z których mogą korzystać wszyscy mieszkańcy bez ograniczeń. Jedynym dopuszczalnym ograniczeniem jest zamykanie terenu na noc podyktowane kwestiami bezpieczeństwa lub na czas okazjonalnych imprez zamkniętych.
  • Beneficjent musi zachować zasadę ogólnodostępności przynajmniej przez okres 10 lat od otrzymania dotacji, pod rygorem jej zwrotu w całości lub części.
  • Program powinien objąć możliwość także budowy ogólnodostępnych ławek na osiedlach i innych elementów małej infrastruktury, użytkowanych przez ogół mieszkańców.

§ 6. Prezydent we współpracy z Dzielnicami powinien przeprowadzić w każdej dzielnicy konsultacje społeczne, których celem będzie zidentyfikowanie potrzeb lokalnych społeczności w zakresie poprawy infrastruktury pieszej w ich okolicy na terenach nie należących do miasta. Najpilniejsze potrzeby zostaną ogłoszone w formie raportu i przekazane mediom, a w najtrudniejszych przypadkach wnosi się o przeprowadzenie mediacji z władzami spółdzielni mieszkaniowych i innych podmiotów oraz zaangażowanie mieszkańców, organizacji pozarządowych i mediów w proces wypracowania optymalnego rozwiązania pojawiających się problemów.

§ 7. Wnosi się o podjęcie lub zintensyfikowanie przez Prezydenta Miasta Krakowa rozmów z Marszałkiem Województwa Małopolskiego, z władzami sąsiednich gmin i powiatów oraz z organami administracji rządowej celem wspólnego utworzenia brakującej i infrastruktury pieszej i rowerowej na gruntach należących do tych organów, w tym leżących poza granicami miasta, istotnej dla mieszkańców Krakowa. W szczególności celem tych rozmów powinno być jak najszybsze rozwiązanie następujących problemów zgłaszanych przez mieszkańców Krakowa:

  • budowa dróg rowerowych na wałach rzecznych (Wody Polskie),
  • budowa brakującego odcinka trasy pieszo-rowerowej do Tyńca (Gmina Liszki),
  • poprawa stanu infrastruktury pieszej w parku przy Muzeum Lotnictwa (Urząd Marszałkowski).

§ 8. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

UZASADNIENIE

Podczas rozmów z mieszkańcami bardzo często zgłaszany jest postulat remontu chodników i ustawienia ławek na osiedlach. Mieszkańcy nierzadko czują się zagubieni i pozostawieni sami sobie, nie wiedząc, do kogo adresować te postulaty. Dotyczy to zwłaszcza osób starszych, którzy mają ogromny problem, aby przejść klawiszującym chodnikiem, wielu z nich nie jest też w stanie dojść o własnych siłach do najbliższego parku i chętnie usiedliby na ławce na osiedlowym zieleńcu, jednak takich ławek często brakuje. Bardzo często zarządcami tych terenów są spółdzielnie mieszkaniowe lub inne podmioty, które jednak nie są zainteresowane rozwiązaniem tych problemów.

Wiele z tych kwestii dałoby się naprawić, gdyby miasto nie mówiło mieszkańcom „nie da się, to nie teren miejski i nie nasza sprawa”, lecz szukało rozwiązań. Kluczem do sukcesu jest rozmowa i współpraca, której w Krakowie niestety często brakuje. W wielu przypadkach wystarczy zwykła mediacja, w innych rozwiązaniem jest podzielenie się kosztami budowy i remontu ogólnodostępnej infrastruktury pomiędzy spółdzielnią czy innym podmiotem, a miastem.

Identycznie rzecz się ma w kwestii ślimaczącej się budowy asfaltowych tras rowerowych na wałach rzecznych, w tym do Przylasku Rusieckiego, Tyńca, Skawiny, czy trasy Velo Rudawa. Miasto od lat nie podejmuje żadnych starań w tym kierunku ograniczając się do stwierdzenia „to nie nasz teren i nie nasze kompetencje”. Tymczasem należy rozmawiać: z instytucją rządową „Wody Polskie”, z Gminą Liszki, z ministerstwami, dążyć do porozumienia i szukać rozwiązań, a nie wymówek.

Rozwiązanie wielu problemów, które są bardzo istotne dla mieszkańców Krakowa, leży poza kompetencjami Miasta, ale rolą Miasta jest aktywne podejmowanie rozmów, mediacji i wypracowanie mechanizmów dotacyjnych, które przybliżą nas do osiągnięcia celu. Przykładem takiego udanego mechanizmu dotacyjnego jest program wymiany pieców. Pora na podjęcie analogicznych działań na rzecz równych chodników i ciągłości tras rowerowych w tych miejscach, które są ważne dla krakowian, a nie leżą na gruntach miejskich.

Autor projektu uchwały: Jakub Łoginow, kandydat do Rady Miasta Krakowa z list KWW Łukasza Gibały „Kraków dla Mieszkańców” . 3 miejsce, okręg nr 6 – Czyżyny, Mistrzejowice, Wzgórza Krzesławickie.

www.glosujnakube.pl

FB:     www.facebook.com/glosujnakube

 

 

 

Raport „Sytuacja użytkowników UTO w zabytkowym centrum Krakowa”

Zachęcam do zapoznania się z opracowanym przeze mnie (Jakub Łoginow) raportem

„Sytuacja użytkowników UTO (rolki, deskorolki, hulajnogi) w zabytkowym centrum Krakowa. Stan obecny, perspektywy, propozycje rozwiązań”

Kraków jest pierwszym miastem w Polsce, które w sposób świadomy i przemyślany prowadzi politykę rolkarską – uznając rolki, deskorolki i hulajnogi nie tylko jako urządzenie sportowe, ale także sprawny i ekologiczny środek lokomocji. To efekt działań podjętych m. in. przez założoną przeze mnie inicjatywę społeczną „Kraków dla rolkarzy i deskorolkarzy„, w tym napisanej przeze mnie po konsultacjach społecznych Uchwały Rolkarskiej i Uchwały o budowie skateparków w każdej dzielnicy.  Obie uchwały są realizowane, m. in. stosowana jest zasada, że nowe i remontowane chodniki są już budowane z nawierzchni przyjaznej wszystkim użytkownikom, czyli z asfaltu lub kostki niefazowanej (bez rowków), powstają też zapisane w Uchwale łączniki tras rolkarskich. Problemy z realizacją obu Uchwał występują jednak na obszarze zabytkowego centrum, gdzie występują ograniczenia wynikające ze szczelnej zabudowy, dużego ruchu pieszych oraz wymogów konserwatorskich. Aby pomóc urzędnikom i radnym w realizacji polityki rolkarskiej i deskorolkarskiej w odniesieniu do tych obszarów, przygotowałem niniejszy raport i zachęcam do zapoznania się z nim oraz do przekazania go zainteresowanym osobom.

Link do raportu:

RAPORT „Sytuacja użytkowników UTO (rolki, deskorolki, hulajnogi) w zabytkowym centrum Krakowa. Stan obecny, perspektywy, propozycje rozwiązań”