Projekt antysmogowej uchwały o powiększeniu Krakowa o 22 sołectwa

Projekt Uchwały
RADY MIASTA KRAKOWA

W sprawie zmiany granic Miasta Krakowa

Autor:   Jakub Łoginow

Na podstawie art. 4b ust. 1, art. 5a i art. 40 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594, z późn. zm.).
Rada Miasta Krakowa uchwala, co następuje:

§ 1
Wyraża się wolę zmiany granic administracyjnych Miasta Krakowa poprzez włączenie części sąsiednich gmin do Miasta Krakowa.

§ 2
Postanawia się przeprowadzić konsultacje z mieszkańcami Miasta Krakowa i Powiatu Krakowskiego w sprawie zmiany granic poprzez włączenie do Miasta Krakowa:
1) Z gminy Zielonki – obszaru sołectw:
– Pękowice,
– osiedle Łokietka,
– Bibice,
– Węgrzce,
– Bosutów-Boleń,
– Dziekanowice,
– Batowice,
– części sołectwa Zielonki: osiedle Marszowiec wraz z okolicami.
2) Z gminy Michałowice – obszaru sołectw:
– Raciborowice,
– Kończyce,
– Prawda.
3) Z gminy Kocmyrzów – Luborzyca – obszaru sołectw:
– Zastów,
– Prusy,
– Krzysztoforzyce.
4) Z gminy Liszki – obszaru sołectw:
– Kryspinów,
– Piekary.
5) Z gminy Zabierzów – obszaru sołectw:
– Rząska,
– Szczyglice,
– Balice.
6) Z gminy Wielka Wieś – obszaru sołectw:
– Modlniczka,
– Modlnica,
– Giebułtów.

§ 3
Przeprowadzenie konsultacji powierza się Miejskiemu Centrum Dialogu. Tematem konsultacji będzie przede wszystkim wpływ zmiany granic Krakowa na następujące obszary:
1) Polepszenie jakości powietrza, poprzez wprowadzenie na obszarach przyłączanych zakazu palenia paliwami stałymi (z kilkuletnim vacatio legis) oraz objęcie ich programami obowiązującymi dotychczas na obszarze Miasta Krakowa, m. in. program dotacji do wymiany pieców, program wsparcia dla termomodernizacji indywidualnych domów, Lokalny Program Osłonowy, działalność mediatorów doradzających w sprawie wymiany paleniska, rozszerzenie miejskiej sieci ciepłowniczej na niektórych obszarach przyłączanych (m. in. Gmina Zielonki), wzmocnienie komunikacji publicznej.
2) Plany miasta wobec utworzenia na przyłączanych obszarach nowych terenów zielonych: lasy komunalne w ramach realizowanego przez Miasto Kraków Powiatowego Programu Zwiększania Lesistości, nowe parki miejskie, zielone strefy buforowe przy obwodnicy.
3) Możliwości w zakresie zmniejszenia korków na obszarze aglomeracji dzięki objęciu terenów przyłączonych taryfą miejską komunikacji publicznej i jej wzmocnienia,
4) Kondycję finansową Miasta i zmiany w budżecie,
5) Zapewnienie autonomii dla mieszkańców przyłączanych obszarów poprzez utworzenie nowych jednostek pomocniczych w granicach dotychczasowych sołectw lub połączonych sołectw (Rad Osiedli), w przypadku gdy ich mieszkańcy nie zdecydują się na połączenie tych obszarów z istniejącymi dzielnicami miasta Krakowa.

§ 4
Właściwe jednostki miejskie przygotują informacje dotyczące propozycji Miasta Krakowa w odniesieniu do rozwoju przyłączanych obszarów, niezbędne dla przeprowadzenia konsultacji, w terminie do 31 grudnia 2019.

§ 5
W celu usprawnienia realizacji niniejszej Uchwały, powołuje się Komisję Metropolitarną Rady Miasta Krakowa.
1) Komisja Metropolitarna obraduje w składzie: wybrani radni miasta Krakowa i członkowie rad dzielnic zainteresowani pracami w komisji i oddelegowani przez Radę Dzielnicy oraz wydelegowani radni, wójtowie lub burmistrzowie oraz urzędnicy sąsiedniej gminy, która wyrazi chęć udziału w tej formie dialogu.
2) Celem funkcjonowania Komisji Metropolitarnej jest omówienie najważniejszych wspólnych problemów Krakowa i sąsiednich gmin, zwłaszcza walki ze smogiem oraz wypracowanie skutecznych rozwiązań w tych sprawach.
3) Komisja Metropolitarna przeanalizuje sposoby likwidacji źródeł smogu z obszaru gmin otaczających Kraków ze szczególnym uwzględnieniem wskazanych w Uchwale obszarów i oceni, czy istnieje możliwość likwidacji tego problemu w ciągu maksymalnie 5 lat bez potrzeby ich przyłączania do Krakowa.
4) W przypadku dobrej współpracy z gminami ościennymi i wypracowania skutecznych rozwiązań w zakresie walki ze smogiem na obszarach ujętych w niniejszej Uchwale, Rada Miasta Krakowa odstąpi od zamiaru przyłączania obszarów należących do gmin, które podejmą skuteczne działania antysmogowe, chyba że przyłączenie do Krakowa będzie uzasadnione z innych względów niż walka ze smogiem.
5) W przypadku braku woli współpracy ze strony gmin ościennych, Komisja Metropolitarna może działać bez uczestnictwa radnych, wójtów/burmistrzów i urzędników z obszaru sąsiedniej gminy, której sąsiedztwa dotyczyć ma dane posiedzenie. W takim przypadku Przewodniczący lub Wiceprzewodniczący Komisji może zaprosić do udziału w posiedzeniu przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego z obszaru Miasta Krakowa oraz sąsiedniej Gminy, którzy będą uznani za pełnoprawnych reprezentantów danej gminy.
6) Pełnoprawnymi członkami Komisji Metropolitarnej mogą być także przedstawiciele Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego, Powiatu Krakowskiego oraz związków gmin, których członkami są gminy otaczające Kraków.
7) Komisja Metropolitarna wypracuje optymalne i realne warianty pozbycia się smogu napływającego do Krakowa z obszaru sąsiednich gmin i zaopiniuje sposoby rozwiązania tego problemu w postaci:
– zawarcia stosownego porozumienia o współpracy między Krakowem a każdą z osobna gminą sąsiednią, z ewentualnym udziałem innych partnerów (np. powiat, województwo), które może przewidywać także pomoc finansową na skuteczne rozwiązanie problemu smogu, lub,
– pozytywnego zaopiniowania powiększenia Krakowa o obszar opisany w niniejszej uchwale, jego część lub obszar większy niż przewidziano w Uchwale.

§ 6
Uchwała wchodzi w życie w dniu jej uchwalenia.

§ 7
Wykonanie Uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Krakowa.

UZASADNIENIE

Aglomeracja krakowska należy wraz z aglomeracją warszawską i trójmiejską do pierwszej trójki najszybciej rozrastających się zespołów miejskich w Polsce. Procesy zabudowy wolnych terenów w Krakowie wywołują dużo emocji. Miasto wyraźnie potrzebuje nowych obszarów rozwojowych zwłaszcza na zachodzie i północy, by mogło rozwijać się w sposób, przewidujący zachowanie i rozwój terenów zielonych i rekreacyjnych, przy równoczesnym zaspokajaniu potrzeb w zakresie budowy nowych mieszkań dla mieszkańców naszej aglomeracji. W związku z realizacją Powiatowego Programu Zwiększania Lesistości, miasto potrzebuje też nowych terenów, na których mogą powstać lasy ochronne. Żadna z okolicznych gmin nie planuje zwiększania lesistości na swoim terenie, ani tworzenia nowych dużych terenów zielonych. Gmina Kraków jest gotowa takie działania realizować również na obszarze wymienionych w uchwale terenów, gdyby zostały one włączone w granice miasta, zwiększając tym samym obszary zieleni w całej metropolii.
Powiększanie administracyjnych granic każdego miasta jest naturalną konsekwencją jego rozwoju. Kraków w swojej historii powiększał się wielokrotnie. Mimo pewnych obaw i wątpliwości, za każdym razem decyzja o powiększeniu Krakowa okazywała się pozytywna zarówno dla miasta, jak i mieszkańców powiększonych obszarów. Często to właśnie powiększenie granic miasta było krokiem milowym dla jego dalszego błyskawicznego rozwoju, czego przykładem jest chociażby idea „Wielkiego Krakowa”, zrealizowana przez prezydenta Juliusza Lea.

Granice administracyjne jednostek samorządu terytorialnego powinny odpowiadać określonym uwarunkowaniom społecznym i gospodarczym i zmieniać się co 20-40 lat dostosowując się do zmian, jakie niesie rzeczywistość. Obecne granice są efektem już dawno nieaktualnych uwarunkowań z minionego ustroju (schyłek PRL) oraz ówczesnych założeń, przewidujących dynamiczny rozwój kombinatu w Nowej Hucie i brak rozwoju osadnictwa typu miejskiego w kierunku północnym. W międzyczasie doszło do zmiany ustroju i odwrócenia tych tendencji – rozwój miasta w kierunku wschodnim wyhamował, natomiast krakowianie masowo osiedlają się na terenach położonych na północ i zachód od obecnych – już w dużej mierze sztucznych i nieadekwatnych do sytuacji, granic administracyjnych. Najwyższy czas dokonać w najbliższych latach korekty granic miasta, uwzględniającej zmiany, które zaszły od lat 80-tych. Korekta powinna być na tyle duża, by kolejne zmiany były potrzebne dopiero w perspektywie następnych 30-50 lat. Powiększenie Krakowa nie wyklucza powołania Metropolii Krakowskiej w oparciu o nowe rozwiązania ustawowe. Metropolia w ramach której znalazłyby się także m. in. Krzeszowice, Skała i Bochnia jest potrzebna, ale powinna powstać w oparciu o nowe, zaktualizowane granice gmin i powiatów, odpowiadające obecnym uwarunkowaniom i zapewniające lepsze zarządzanie tym obszarem.

Zmian granic warto dokonać właśnie teraz, w czasie kiedy Kraków przymierza się do powstania nowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. To dokument, który na wiele lat wyznaczy kierunki rozwoju całej aglomeracji. Dlatego warto, by został on opracowany w odniesieniu do Krakowa w jego nowych granicach, uwzględniających realia społeczno-gospodarcze roku 2020-22 a nie lat 80-tych XX wieku, jak to ma miejsce w przypadku granic sztucznie wyznaczonych w schyłku PRL.

Jednym z najważniejszych wyzwań, przed którymi stoi obecnie Kraków, jest walka ze smogiem. Miasto zlikwidowało już większość spośród zinwentaryzowanych w 2013 roku pieców węglowych i zgodnie z planami, do 2021 roku pozostaną już tylko pojedyncze przypadki pieców węglowych, łamiących zakaz palenia węglem. Niestety, ogromny wysiłek krakowian nie przyczyni się do likwidacji smogu pochodzącego z ogrzewania nawet wówczas, gdy uda się całkowicie zlikwidować wszystkie źródła emisji na terenie miasta. Kraków jest zanieczyszczany przez emisje z rozrastających się terenów sąsiadujących z miastem, gdzie zakaz palenia węglem nie jest obecnie przewidywany. Funkcjonowanie Uchwały Antysmogowej Małopolski pokazuje, że mimo dobrego kierunku, uchwała ta jest dalece niewystarczająca i nieskuteczna.

Ościenne gminy rozpoczęły walkę ze smogiem zbyt późno. Niestety, nawet te gminy, które w dziedzinie walki z niską emisją robią maksymalnie dużo, jak Zabierzów, Wielka Wieś czy Zielonki, nie są w stanie realizować tych działań w tempie choćby zbliżonym do Krakowa. W każdej okolicznej gminie wiejskiej wciąż kopci po kilka tysięcy starych, nieekologicznych pieców, a rocznie likwidowanych jest zaledwie kilkadziesiąt, maksymalnie sto-dwieście na każdą gminę, przy czym wciąż przybywają nowe niskiej jakości piece. W tym tempie, najbardziej ambitne gminy (Zielonki, Zabierzów, Wielka Wieś) uporają się ze smogiem najwcześniej w ciągu 20 lat, a te mniej ambitne jeszcze później.
Dalsze utrzymywanie status quo spowoduje, że mimo ogromnego wysiłku krakowian związanego z likwidacją niemal wszystkich pieców węglowych i rozwoju komunikacji publicznej, pieszej i rowerowej, mieszkańcy jeszcze przez 20-30 lat będą musieli żyć w okresie jesienno-zimowym ze smogiem, przekraczającym wyraźnie dopuszczalne normy. Potrzebne są zatem nowe rozwiązania w zakresie walki ze smogiem pochodzącym z sołectw otaczających Kraków, a już na pewno konieczne jest zintensyfikowanie dyskusji na ten temat.

Jednym z najbardziej realnych sposobów na zlikwidowanie smogu z obszaru przewidzianego w niniejszej Uchwale jest włączenie tych terenów do Krakowa i objęcie ich sprawdzonymi i skutecznymi mechanizmami, takimi jak:
– perspektywa wprowadzenia zakazu palenia węglem, motywująca do wymiany pieca,
– dotacje na wymianę źródła ogrzewania,
– Lokalny Program Osłonowy,
– miejski program wsparcia dla termomodernizacji domów jednorodzinnych,
– wsparcie mediatorów,
– wsparcie dla rozwoju OZE.
Urząd Miasta Krakowa ma już sześcioletnie doświadczenie we wdrażaniu tych rozwiązań. Szacuje się, że około roku 2020 uda się zlikwidować niemal wszystkie piece węglowe na obszarze dzisiejszych granic miasta. W przypadku powiększenia Krakowa o obszar przewidziany w Uchwale lub jego część, urzędnicy odpowiedzialni za realizację działań antysmogowych będą mogli dość skutecznie zająć się likwidacją pieców na obszarach przyłączonych, czego nie są w stanie mimo najszczerszych chęci zrobić urzędnicy z okolicznych gmin. Dzięki temu w latach 2020 – 2023 można będzie zlikwidować dodatkowo nawet 13 tysięcy pieców na obszarze aglomeracji, podczas gdy gminy okoliczne w dotychczasowym tempie są w stanie zlikwidować ich maksymalnie kilkaset.

Przyjęcie niniejszej uchwały nie przesądza jednak definitywnie o zmianie granic Krakowa, a jedynie otwiera tak potrzebną i pożądaną zwłaszcza przez mieszkańców osiedla Łokietka dyskusję na ten temat. W nieco ponad sto lat po utworzeniu Wielkiego Krakowa według koncepcji Prezydenta Juliusza Leo, taka dyskusja jest potrzebna bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej. Już sama możliwość zmiany granic powinna skłonić okoliczne gminy do przyspieszenia działań antysmogowych, o ile będzie pewność, że taka zmiana rzeczywiście jest realna. Powołanie przewidzianej w Uchwale Komisji Metropolitarnej może tylko pomóc w przyspieszeniu działań, których celem jest czyste powietrze i zrównoważony rozwój całej metropolii i jej mieszkańców. Pozwoli ona również skuteczniej rozwiązywać inne bieżące problemy, które obecnie są nierozwiązane przez wiele lat właśnie wskutek braku dialogu między Krakowem a jego sąsiadami. Zaledwie kilkusetmetrowy odcinek ważnej dla krakowian ścieżki rowerowej między torem kajakowym Kolna a Tyńcem, którego „nie da się zbudować” ze względu na fakt przynależności skrawka terenu do Gminy Liszki i braku dialogu między Krakowem a Liszkami, urósł już do rangi symbolu tej niemożności. Najwyższy czas podjąć działania, by to zmienić.

Obywatelski projekt uchwały Sejmiku

Obywatelski projekt uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego

W sprawie utworzenia Wojewódzkiego Parku Regionalnego w Czyżynach oraz powiększenia i rewitalizacji parku przy Muzeum Lotnictwa i dawnym pasie startowym

Autor projektu:  Jakub Łoginow

Na podstawie Art. 89a Ustawy z dnia 5 czerwca 1998 o samorządzie województwa, Dz. U. 1998 Nr 91 poz. 576 z późn. zm., Sejmik Województwa Małopolskiego uchwala, co następuje.

§ 1

Ustanawia się kierunki działania dla Zarządu Województwa Małopolskiego na lata 2019 – 2028 w zakresie podjęcia prac nad wykupem terenów zielonych w krakowskich Czyżynach celem utworzenia Wojewódzkiego Parku Regionalnego i powiększenia parku przy Muzeum Lotnictwa oraz w zakresie rewitalizacji istniejących terenów zielonych w sąsiedztwie Muzeum Lotnictwa i dawnego pasa startowego.

§ 2 Obszar nowego parku

1. Obszar proponowanego parku powinien mieścić się na części terenów leżących pomiędzy ul. Stella-Sawickiego, Al. Jana Pawła II, ul. Ułanów, Akacjowej i Bora-Komorowskiego.
2. Wnosi się o podjęcie rozmów z Politechniką Krakowską i innymi właścicielami działek leżących w przedmiotowym obszarze, których celem będzie pozyskanie przez Województwo Małopolskie nowych terenów z intencją utworzenia i powiększenia ogólnodostępnych terenów zielonych.
3. Za optymalną lokalizację przyszłego Wojewódzkiego Parku Regionalnego (dalej – WPR) uznaje się tereny zielone leżące pomiędzy ul. Życzkowskiego a ul. Stella Sawickiego. Lokalizacja ta może się zmienić w przypadku fiaska rozmów w sprawie wykupu lub pozyskania w drodze zamiany wzmiankowanych gruntów.
4. Wojewódzki Park Regionalny powinien powstać na terenach nie stanowiących dotychczas terenów parkowych i jego powstanie powinno powiększyć zasób terenów zielonych w tych okolicach. W szczególności, nie może on być zlokalizowany w miejscu sąsiedniego Lotniczego Parku Kulturowego przy Muzeum Lotnictwa, który powinien zachować dotychczasową funkcję i charakter związany z historią lotnictwa.

§ 3 Wojewódzki Park Regionalny

1. Celem utworzenia WPR jest powiększenie ogólnodostępnych terenów zielonych w okolicy poprzez wykup działek i ich zagospodarowanie pod park, a także prezentacja odwiedzającym poszczególnych subregionów Województwa Małopolskiego w otoczeniu zieleni.
2. Proponuje się utworzenie następujących elementów przyszłego parku, z zastrzeżeniem, że poniższa lista może być rozszerzana i modyfikowana:
• zielona makieta Województwa Małopolskiego po której można spacerować i jeździć na rowerze, rolkach, deskorolce, hulajnodze z naniesionymi konturami województwa, najważniejszymi miastami, pasmami górskimi, lasami i rzekami oraz alejkami w miejscach odpowiadających głównym drogom,
• tablice informacyjne i elementy małej architektury popularyzujące poszczególne subregiony, ich atrakcje, historię i tożsamość regionalną,
• pawilon regionalny z kawiarnią i miejscem służącym prezentacji poszczególnych subregionów,
• punkt widokowy umożliwiający obserwację zielonej makiety województwa, jako samodzielny obiekt lub element pawilonu regionalnego,
• zachowane istniejące tereny zieleni i zadrzewień oraz nowe tereny zieleni parkowej, z możliwością prezentacji form przyrodniczych typowych dla poszczególnych subregionów (np. mini ogród botaniczny),
• alejki spacerowe, trasy rowerowe i rolkarskie, place zabaw, obiekty sportowo-rekreacyjne.
3. Projektując przyszły pawilon regionalny należy zadbać o to, aby w maksymalnym stopniu i jeśli to możliwie – nieodpłatnie lub po kosztach służył on lokalnym społecznościom z całej Małopolski, np. samorządowcom, klubom lokalnym, zespołom ludowym czy grupom nieformalnym potrzebującym miejsca na zorganizowanie wystawy, oficjalnego spotkania, konferencji czy zaplecza biurowego na czas pobytu w stolicy województwa.
4. Pawilon regionalny i inne obiekty budowlane nie powinny zajmować więcej, niż 20% powierzchni Wojewódzkiego Parku Regionalnego.
5. Wojewódzki Park Regionalny powinien stanowić atrakcyjne z punktu widzenia mieszkańca i turysty dopełnienie sąsiednich terenów zielonych i obiektów turystycznych, takich jak Muzeum Lotnictwa i projektowane Małopolskie Centrum Nauki. Projektując WPR należy dążyć do tego, aby turysta lub mieszkaniec odwiedzający te okolice odwiedził również park i aby ta wizyta zachęciła go do odwiedzin innych niż Kraków subregionów Małopolski.

§ 4. Rewitalizacja parku przy Muzeum Lotnictwa i terenów wokół pasa startowego

Wnosi się o podjęcie począwszy od 2020 roku działań służących rewitalizacji parku przy Muzeum Lotnictwa zgodnie z oczekiwaniami zgłaszanymi przez mieszkańców i coroczne przeznaczanie na ten cel odpowiednich środków w budżecie województwa, a w szczególności:
1. Nowe ławki i kosze na śmieci.
2. Naprawa nie działającego oświetlenia i nowe oświetlenie parku.
3. Budowa placu zabaw.
4. Utworzenie wybiegu dla psów.
5. Budowa siłowni zewnętrznej i innych małych obiektów sportowych.
6. Powiększenie górki saneczkowej.
7. Połączenie asfaltowej pętli rolkarskiej w parku z ul. Markowskiego, Seniorów Lotnictwa i ul. Bora-Komorowskiego alejkami umożliwiającymi komfortowy przejazd na rolkach i innych urządzeniach na małych kółkach.
8. Posadzenie większej ilości drzew i krzewów oraz urozmaicenie zieleni parkowej.
9. Wymiana popękanych płyt betonowych na nowy beton umożliwiający jazdę z wózkiem lub na rolkach. Za wzór powinna posłużyć nawierzchnia fragmentu ul. Gnysia przy wejściu do Muzeum Lotnictwa.

§ 5. Wnosi się o uwzględnienie oczekiwań mieszkańców os. Akademickiego i Skarżyńskiego w Krakowie podczas projektowania drogi dojazdowej do Małopolskiego Centrum Nauki. W szczególności, droga nie powinna uszczuplać terenów zielonych i rozcinać tras spacerowych pomiędzy osiedlem Akademickim a pasem startowym. W przypadku braku możliwości poprowadzenia drogi od strony ul. Bora-Komorowskiego, należy drogę dojazdową poprowadzić częściowo w tunelu i w maksymalnym stopniu schować układ drogowy i parkingi pod ziemię, aby zachować zielony i rekreacyjny charakter tych okolic.

§ 6. Spójność terenów zielonych objętych uchwałą oraz sąsiednich

1. Tereny zielone w krakowskich Czyżynach należące do Województwa Małopolskiego lub zarządzane przez jednostki podległe Marszałkowi Województwa powinny stanowić spójną całość. W szczególności, w skład parku wojewódzkiego powinny wschodzić: obecny park przy Muzeum Lotnictwa, pas startowy wraz z otuliną, Wojewódzki Park Regionalny oraz park przy Małopolskim Centrum Nauki.
2. Należy dążyć do tego, aby docelowa powierzchnia terenów zielonych o których mowa w ust. 1 stanowiła przynajmniej 100 hektarów.
3. Inspiracją dla działań związanych z wykupem gruntów, tworzeniem nowych terenów parkowych i rewitalizacji istniejących powinno być utworzenie atrakcyjnego terenu nawiązującego powierzchnią i funkcją do Parku Śląskiego w Chorzowie – rozległego parku skupiającego wiele atrakcji turystycznych oraz obiektów rozrywki, kultury, sportu oraz nauki rozmieszczonych pośród zieleni.
4. Województwo Małopolskie będzie popierać inicjatywy i postulaty podejmowane przez lokalny samorząd, w tym Miasto Kraków i jego jednostki pomocnicze (Rady Dzielnic), służące utworzeniu bezkolizyjnych połączeń pieszo-rowerowych pomiędzy terenami zielonymi należącymi do województwa oraz do miasta. W szczególności mowa o propozycjach stosowania zasady „piesi górą, samochody dołem” podejmowanych w uchwałach miejscowego samorządu.
5. Tereny zielone o których mowa w niniejszej uchwale powinny zostać scalone również poprzez kilkukilometrową pętlę pieszo-rowerowo-rolkarską łączącą wszystkie te tereny i powiązaną ze światem zewnętrznym.

§ 6. Współpraca z lokalnymi społecznościami

1. Uznaje się za zasadne, aby radni miejscy i dzielnicowi oraz lokalni społecznicy i przedstawiciele mieszkańców zainteresowani tematem niniejszej uchwały, a zwłaszcza zaangażowani w jej powstanie, mieli zapewnioną możliwość udziału w pracach komisji, zespołów problemowych oraz sesji Sejmiku wraz z możliwością zabierania głosu i przedstawiania swojego stanowiska, opinii, pomysłów i koncepcji.
2. Zasady udziału wyżej wymienionych osób w pracach samorządu wojewódzkiego muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami.

§ 7. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

§ 8. Wykonanie Uchwały powierza się Zarządowi Województwa Małopolskiego.

§ 9. 1. Marszałek Województwa Małopolskiego przedstawi sprawozdanie z realizacji niniejszej uchwały w terminie 3 miesięcy od jej przyjęcia, a następnie co każde kolejne pół roku aż do końca roku 2028.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1. zostanie przedstawione Sejmikowi Województwa Małopolskiego oraz projektodawcy, a także umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej Województwa Małopolskiego.
3. Z uwagi na fakt, iż niniejsza uchwała powstała jako projekt obywatelski, uznaje się za zasadne aby podczas prezentacji sprawozdań na komisjach i sesjach Sejmiku umożliwić zabieranie głosu w tej sprawie przedstawicielom strony społecznej, w tym projektodawcy.
4. Uznaje się za zasadne, aby sprawozdania z realizacji niniejszej uchwały przesyłać również do wiadomości lokalnym samorządom, w tym również jednostkom pomocniczym (dzielnicom) Miasta Krakowa.

Projekt uchwały: współpraca ze spółdzielniami mieszkaniowymi w zakresie remontu chodników

Ponad 300 kilometrów przejechanych na rolkach po moim okręgu i jego krzywych chodnikach, kilkaset cennych, choć często krótkich rozmów z mieszkańcami Czyżyn, Mistrzejowic i Wzgórz Krzesławickich. Taki jest mój pomysł na kampanię – blisko ludzi i ich problemów.

Jednym z najczęściej pojawiających się postulatów Mieszkańców jest, aby w końcu zbudować lub  wyremontować im chodnik lub postawić ławkę obok ich domu, przy czym teren ten często nie należy do Miasta, lecz np. do spółdzielni. Miasto zostawia mieszkańców Nowej Huty i innych dzielnic, często starsze osoby, samym sobie, ograniczając się do stwierdzenia: „nie da się, nie nasz teren, nie nasz problem”. Ja nie mówię „niedasię” lecz szukam rozwiązań, dlatego w odpowiedzi na Państwa oczekiwania napisałem ten projekt uchwały i będzie to pierwsza uchwała, którą złożę jeśli dzięki waszym głosom zostanę radnym miejskim. Uchwała wyraża także oczekiwania rowerzystów, którzy zderzają się ze ścianą apelując do Miasta o dokończenie ważnych dróg rowerowych na obszarze Krakowa i jego okolic.

PROJEKT UCHWAŁY

W sprawie ustalenia kierunków działania dla Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie współpracy ze spółdzielniami mieszkaniowymi i innymi podmiotami w kwestii remontu chodników osiedlowych i budowy brakujących tras rowerowych

Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 poz. 994 z późn. zmianami) Rada Miasta Krakowa uchwala, co następuje:

§ 1. Ustala się kierunki działania dla Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie ustanowienia programu dotacyjnego dla spółdzielni mieszkaniowych i innych podmiotów oraz podjęcia innych działań zmierzających do poprawy stanu ogólnodostępnej infrastruktury pieszej i rowerowej na terenach nie należących do Miasta, a istotnych dla mieszkańców Krakowa.

§ 2. Celem programu powinna być budowa brakujących chodników, alejek pieszych, DDR i CPR lub ich remont na terenach należących do innych podmiotów niż Miasto, które mają charakter otwarty i ogólnodostępny.

§ 3. W szczególności program dotacyjny powinien objąć:

  • spółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe, zwłaszcza w odniesieniu do osiedli budowanych w okresie PRL,
  • zarządców ogrodów działkowych w odniesieniu do alejek, udostępnionych bezpłatnie ogółowi mieszkańców,
  • gminy sąsiednie.

§ 4. Wnosi się o opracowanie przez Prezydenta Miasta Krakowa projektu zasad programu dotacyjnego najpóźniej do końca czerwca 2019 oraz o podjęcie działań, umożliwiających zarezerwowanie środków na jego realizację w projekcie budżetu na 2020 rok. Wnosi się również o zidentyfikowanie potrzeb w zakresie, który nie wymaga udzielenia dotacji, a jedynie podjęcia innego rodzaju współpracy z partnerami.

§ 5. Warunkami otrzymania dotacji przez beneficjentów powinno być spełnienie łącznie następujących wymagań:

  • chodniki i alejki powinny po budowie lub remoncie spełniać standardy piesze o których mowa w uchwale NR XCI/2394/17 RADY MIASTA KRAKOWA z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia kierunków działania dla Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie wspierania mobilności aktywnej realizowanej za pomocą Urządzeń Transportu Osobistego. W szczególności, muszą być wykonane z nawierzchni niefazowanej (np. asfalt lub kostka niefazowana) i pozbawione barier utrudniających przemieszczanie się pieszych o szczególnych potrzebach, w tym osób na wózkach i z wózkami, z walizkami na kółkach itp.
  • dotacja może być udzielona wyłącznie na remont lub budowę infrastruktury pieszej i rowerowej na terenach, z których mogą korzystać wszyscy mieszkańcy bez ograniczeń. Jedynym dopuszczalnym ograniczeniem jest zamykanie terenu na noc podyktowane kwestiami bezpieczeństwa lub na czas okazjonalnych imprez zamkniętych.
  • Beneficjent musi zachować zasadę ogólnodostępności przynajmniej przez okres 10 lat od otrzymania dotacji, pod rygorem jej zwrotu w całości lub części.
  • Program powinien objąć możliwość także budowy ogólnodostępnych ławek na osiedlach i innych elementów małej infrastruktury, użytkowanych przez ogół mieszkańców.

§ 6. Prezydent we współpracy z Dzielnicami powinien przeprowadzić w każdej dzielnicy konsultacje społeczne, których celem będzie zidentyfikowanie potrzeb lokalnych społeczności w zakresie poprawy infrastruktury pieszej w ich okolicy na terenach nie należących do miasta. Najpilniejsze potrzeby zostaną ogłoszone w formie raportu i przekazane mediom, a w najtrudniejszych przypadkach wnosi się o przeprowadzenie mediacji z władzami spółdzielni mieszkaniowych i innych podmiotów oraz zaangażowanie mieszkańców, organizacji pozarządowych i mediów w proces wypracowania optymalnego rozwiązania pojawiających się problemów.

§ 7. Wnosi się o podjęcie lub zintensyfikowanie przez Prezydenta Miasta Krakowa rozmów z Marszałkiem Województwa Małopolskiego, z władzami sąsiednich gmin i powiatów oraz z organami administracji rządowej celem wspólnego utworzenia brakującej i infrastruktury pieszej i rowerowej na gruntach należących do tych organów, w tym leżących poza granicami miasta, istotnej dla mieszkańców Krakowa. W szczególności celem tych rozmów powinno być jak najszybsze rozwiązanie następujących problemów zgłaszanych przez mieszkańców Krakowa:

  • budowa dróg rowerowych na wałach rzecznych (Wody Polskie),
  • budowa brakującego odcinka trasy pieszo-rowerowej do Tyńca (Gmina Liszki),
  • poprawa stanu infrastruktury pieszej w parku przy Muzeum Lotnictwa (Urząd Marszałkowski).

§ 8. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

UZASADNIENIE

Podczas rozmów z mieszkańcami bardzo często zgłaszany jest postulat remontu chodników i ustawienia ławek na osiedlach. Mieszkańcy nierzadko czują się zagubieni i pozostawieni sami sobie, nie wiedząc, do kogo adresować te postulaty. Dotyczy to zwłaszcza osób starszych, którzy mają ogromny problem, aby przejść klawiszującym chodnikiem, wielu z nich nie jest też w stanie dojść o własnych siłach do najbliższego parku i chętnie usiedliby na ławce na osiedlowym zieleńcu, jednak takich ławek często brakuje. Bardzo często zarządcami tych terenów są spółdzielnie mieszkaniowe lub inne podmioty, które jednak nie są zainteresowane rozwiązaniem tych problemów.

Wiele z tych kwestii dałoby się naprawić, gdyby miasto nie mówiło mieszkańcom „nie da się, to nie teren miejski i nie nasza sprawa”, lecz szukało rozwiązań. Kluczem do sukcesu jest rozmowa i współpraca, której w Krakowie niestety często brakuje. W wielu przypadkach wystarczy zwykła mediacja, w innych rozwiązaniem jest podzielenie się kosztami budowy i remontu ogólnodostępnej infrastruktury pomiędzy spółdzielnią czy innym podmiotem, a miastem.

Identycznie rzecz się ma w kwestii ślimaczącej się budowy asfaltowych tras rowerowych na wałach rzecznych, w tym do Przylasku Rusieckiego, Tyńca, Skawiny, czy trasy Velo Rudawa. Miasto od lat nie podejmuje żadnych starań w tym kierunku ograniczając się do stwierdzenia „to nie nasz teren i nie nasze kompetencje”. Tymczasem należy rozmawiać: z instytucją rządową „Wody Polskie”, z Gminą Liszki, z ministerstwami, dążyć do porozumienia i szukać rozwiązań, a nie wymówek.

Rozwiązanie wielu problemów, które są bardzo istotne dla mieszkańców Krakowa, leży poza kompetencjami Miasta, ale rolą Miasta jest aktywne podejmowanie rozmów, mediacji i wypracowanie mechanizmów dotacyjnych, które przybliżą nas do osiągnięcia celu. Przykładem takiego udanego mechanizmu dotacyjnego jest program wymiany pieców. Pora na podjęcie analogicznych działań na rzecz równych chodników i ciągłości tras rowerowych w tych miejscach, które są ważne dla krakowian, a nie leżą na gruntach miejskich.

Autor projektu uchwały: Jakub Łoginow, kandydat do Rady Miasta Krakowa z list KWW Łukasza Gibały „Kraków dla Mieszkańców” . 3 miejsce, okręg nr 6 – Czyżyny, Mistrzejowice, Wzgórza Krzesławickie.

www.glosujnakube.pl

FB:     www.facebook.com/glosujnakube

 

 

 

Raport „Sytuacja użytkowników UTO w zabytkowym centrum Krakowa”

Zachęcam do zapoznania się z opracowanym przeze mnie (Jakub Łoginow) raportem

„Sytuacja użytkowników UTO (rolki, deskorolki, hulajnogi) w zabytkowym centrum Krakowa. Stan obecny, perspektywy, propozycje rozwiązań”

Kraków jest pierwszym miastem w Polsce, które w sposób świadomy i przemyślany prowadzi politykę rolkarską – uznając rolki, deskorolki i hulajnogi nie tylko jako urządzenie sportowe, ale także sprawny i ekologiczny środek lokomocji. To efekt działań podjętych m. in. przez założoną przeze mnie inicjatywę społeczną „Kraków dla rolkarzy i deskorolkarzy„, w tym napisanej przeze mnie po konsultacjach społecznych Uchwały Rolkarskiej i Uchwały o budowie skateparków w każdej dzielnicy.  Obie uchwały są realizowane, m. in. stosowana jest zasada, że nowe i remontowane chodniki są już budowane z nawierzchni przyjaznej wszystkim użytkownikom, czyli z asfaltu lub kostki niefazowanej (bez rowków), powstają też zapisane w Uchwale łączniki tras rolkarskich. Problemy z realizacją obu Uchwał występują jednak na obszarze zabytkowego centrum, gdzie występują ograniczenia wynikające ze szczelnej zabudowy, dużego ruchu pieszych oraz wymogów konserwatorskich. Aby pomóc urzędnikom i radnym w realizacji polityki rolkarskiej i deskorolkarskiej w odniesieniu do tych obszarów, przygotowałem niniejszy raport i zachęcam do zapoznania się z nim oraz do przekazania go zainteresowanym osobom.

Link do raportu:

RAPORT „Sytuacja użytkowników UTO (rolki, deskorolki, hulajnogi) w zabytkowym centrum Krakowa. Stan obecny, perspektywy, propozycje rozwiązań”